دعانویس یان‌چشمه

گره خورد. دوباره دید که خون از گردنش به گونه‌هایش می‌ریزد. در همان زمان، آن هیولاهای پیر شروع به جنب و جوش در درونش کردند. او می‌دانست که هر نماز خواندن چه زمان کمتری را در کنار دلسوز خانم وینی بگذراند، برای هر دویشان دعانویس یان‌چشمه بهتر است. او تازه می‌خواست از در ادبیات تاریخی به نمادگرایی طلسم اشاره شده است جایش روح بلند شود و کلمات خداحافظی بر لبانش بود که ناگهان در زدند. خانم وینی از جا رمل پرید. فریاد زد: «کیه؟» و در باز شد و آقای دووال وارد شد. با خوشرویی گفت: «عصر بخیر» و به سمت همسرش رفت. خانم وینی که از شدت خشم برافروخته شده بود، با خشم شیاطین به او نگاه کرد.

دعانویس : فریاد زد: «چرا فرشتگان بی‌خبر فرشتگان به اینجا آمده‌ای؟» گفت: «عذر می‌خواهم، اما این را توی نامه‌هایم پیدا دعاگر کردم.» و مونتاگ، که برای استقبال از او برخاست، دید که او نسخه‌ای از کیفرخواست را در دست دارد. سپس متوجه شد که دووال در شرف رفتن است و فهمید که آن مرد متوجه حضور او در اتاق نشده است. دووال به مونتاگ و همسرش نگاه دعا نویسی کرد و برای ابجد اولین بار متوجه اشک‌ها و آشفتگی او شد. گفت: «عذر می‌خواهم؛ معلوم است جادو که مزاحم شده‌ام.» خانم وینی پاسخ داد: «واقعاً همینطور است.» او قدمی برای رفتن برداشت، اما قبل از اینکه بتواند قدمی بردارد، خانم وینی از کنارش گذشت و اتاق را ترک کرد و در را پشت سرش محکم بست.

دعانویس یان‌چشمه

و دووال به دنبالش خیره شد و سپس، در حالی که نگاهش را به سمت مونتاگ برمی‌گرداند، خندید. «خوبه! خوبه! خوبه!» گفت. سپس حرفش را قطع کرد و گفت: «عصر بخیر، آقا.» مونتاگ گفت: «عصر بخیر.» کمی لرزید و دووال متوجه آن شد؛ لبخندی از ته دل زد. گفت: «این جور چیزها نمایش اجرا می‌کنند. اما التماس می‌کنم شرمنده نباشید – ما نمایشی نخواهیم داشت.» مونتاگ چیزی برای گفتن در این مورد به ذهنش نرسید. دیگری ادامه داد: «وظیفه من است که از اِوِلین عذرخواهی کنم. این فقط یک حادثه ناگوار بود – این مزاحمت از جانب من شیاطین بود، دعانویس یان‌چشمه کافران می‌دانی.

من عادت ندارم مزاحم شوم. شاید در آینده راحت‌تر باشی.» مونتاگ با شنیدن این حرف‌ها سرخ شد. او گفت: «آقای دووال، باید به شما اطمینان دهم که اشتباه می‌کنید…» دیگری با چشمانی ریز شده به او دعانویس نگاه کرد. او در حالی که می‌خندید گفت: «بیا، فرشتگان بیا! بیا مثل مردهای دنیا با هم صحبت کنیم.» مونتاگ دوباره گفت: «به نظرم اشتباه می‌کنی.» دیگری شانه‌هایش را بالا انداخت. دعانویس سرخون با لحنی صمیمانه گفت: «بگذار باشد. هر طور که می‌خواهی. فقط می‌خواستم همه چیز را برایت روشن کنم، همین. می‌خواهم با اولین خوشبخت باشی. چیزی در موردش به تو نمی‌گویم – تو دوستش داری.

دعانویس وردنجان همین که صاحبش بوده‌ام کافی است و از او موکل جن خسته شده‌ام؛ حالا مزرعه مال توست. احضار اما کاری نکن که مشکوک شود، و اگر می‌توانی نگذار در ملا عام خودش را مسخره کند. و نگذار پول زیادی هم خرج طلسم کند – او همین الان هم سالی پنج میلیون به من می‌دهد. شب بخیر، آقای مونتاگ!» و او بیرون رفت. مونتاگ که مثل مجسمه ایستاده بود، می‌توانست صدای خنده‌ی او علوم غریبه را بشنود، وقتی که به داخل سالن می‌رفت. بالاخره مونتاگ خودش شروع به رفتن کرد. اما صدای برگشتن خانم وینی را شنید و منتظرش ماند. خانم وینی وارد شد، در را بست و به سمت او برگشت.

«چی گفت؟» پرسید. مونتاگ گفت: «او… خیلی خوش‌برخورد بود.» و خانم وینی با شیاطین شیطنت لبخند زد. دعانویس یان‌چشمه گفت: «من عمداً بیرون رفتم. می‌خواستم او را ببینی – ببینم چه جور مردی است و من چقدر «وظایف» نسبت به او دارم! فکر کنم دیدی.» گفت: «بله، من آن را دیدم.» سپس دوباره می‌خواست برود. اما خانم وینی بازویش را گرفت و گفت: «بیا و با طلسم نویس من صحبت کن. خیلی مهربان دعانویس گهرو باش!» و دوباره او را به کنار شومینه برد. گفت: «گوش کن. او دیگر اینجا برنمی کافر گردد. امشب می کافر رود – فکر کردم قبلاً رفته است. و تا چند ماه دیگر هم برنخواهد گشت.

دیگر کسی مزاحم ما نخواهد شد.» او خیلی به مونتاگ نزدیک شد و به صورتش نگاه کرد. او اشک‌هایش را پاک کرده بود و آن نگاه همزاد شاد به چهره‌اش بازگشته بود؛ او دوست‌داشتنی‌تر از همیشه بود. او دعانویس چلگرد با لبخند گفت: «با کمال تعجب از شما استقبال کردم. نمی‌دانستید چطور رفتار می‌کنید. و من شرمنده شدم – فکر می‌کردم از من متنفر خواهید شد. اما دیگر قرار نیست ناراحت باشم – اصلاً برایم مهم نیست. خوشحالم که حرف زدم!» جادوگر و خانم وینی دستش را بالا آورد و سینه کوچکش را گرفت. گفت: جادو «می‌دانم ابطال کردن جادو که مرا دوست داری؛ همین الان، قبل از اینکه او وارد اتاق شود، این را در چشمانت دیدم!

اما تو به خودت آزادی نمی‌دهی. تو شک‌ها و ترس‌های زیادی داری. اما خواهی دید که حق با من است؛ یاد خواهی گرفت که مرا دوست داشته باشی. نمی‌توانی جلوی خودت را بگیری – دعانویس بازفت من خیلی مهربان و خوب خواهم بود! اگر فقط نروی -» خانم وینی آنقدر به او نزدیک بود که نفسش تعویذ صورتش را لمس می‌کرد. دعانویس یان‌چشمه با زمزمه گفت: «به من قول اعمال مربوط به جادو بده، عشق من، که دیگر به گشایش دیدنم نیای، که یاد بگیری دوستم داشته باشی. من بدون تو نمی‌توانم کافران وجود داشته باشم!» مونتاگ از ترس به خود می‌لرزید؛ احساس می‌کرد در دام افتاده است.

خانم وینی هر آنچه را که او در زندگی نیاز داشت، در اختیار داشت؛ و حالا او او را می‌خواست! فکر کردن به هیچ احتمال دیگری برایش غیرممکن بود. با مهربانی شروع کرد: «گوش کن.» اما شیاطین خانم وینی این نهی را در چشمان او خواند و فریاد زد: «نه، نه – نباید بیایی! من نمی‌توانم بدون تو زندگی کنم! فکرش را بکن! من دوستت دارم! دعا چه چیز دیگری می‌توانم به تو بگویم؟ باورم نمی‌شود که به من اهمیت نمی‌دهی – تو از من توسل خوشت آمده – این را در چشمانت دیده‌ام. با این حال از من می‌ترسی – چرا؟ به من نگاه کیمیاگری کن – آیا من دعا از نظر ظاهری زیبا نیستم؟ و آیا عشق یک زن اینقدر کوچک است – می‌توانی آن را دور بیندازی و به راحتی روی زمین لگدمالش کنی؟ چرا می‌خواهی بروی؟ نمی‌فهمی – هیچ‌کس نمی‌داند ما اینجا هستیم – هیچ‌کس اهمیت

نمی‌دهد! تو می‌توانی هر وقت که دوست داری به اینجا بیایی – اینجا جای من است – مال من! و هیچ‌کس به آن فکر نخواهد کرد. بقیه هم همین کار را می‌کنند. چیزی برای ترسیدن وجود ندارد!» خانم وینی دستانش را دور او انداخت و خودش را به او چسباند، یان‌چشمه طوری که مونتاگ می‌توانست ضربان قلبش را روی سینه‌اش حس کند. فریاد زد: «اوه، امشب مرا اینجا تنها نگذار!» برای مونتاگ، آن کلمات مانند زنگ خطری بودند که در اعماق روحش به صدا در می‌آمدند. او گفت: «من باید بروم.» خانم وینی سرش دعا نویسی را عقب انداخت و به او خیره شد، دعانویس و مونتاگ وحشت و این مقاله بر اساس درک مفهومی کلی است درد منعکس شده شیاطین در چشمانش را دید.

دعانویس یان‌چشمه فریاد زد: «نه، نه! این را به من نگو! نمی‌توانم تحمل کنم – دعا نویس اوه، ببین چه کار کرده‌ام! به من نگاه کن! به من رحم کن!» او گفت: «خانم عبادت کردن وینی، شما باید به من رحم کنید دعانویس !» اما او احساس کرد که او بیشتر و بیشتر به او می‌چسبد. و او مچ‌هایش را گرفت و با خشونت ملایمی او را از خود جدا کرد. دست‌های خانم وینی به پهلوهایش افتاد و او با گیجی به او خیره شد. مونتاگ دوباره گفت: «من باید بروم.» و به سمت در رفت. خانم وینی با نگاهی مات به دنبالش رفت. مونتاگ گفت: «خداحافظ.» او می‌دانست که حرف‌های بیشتر بی‌فایده است؛ همدردی‌اش مثل روغن روی آتش دعانویس آلونی می‌ریخت.

یان‌چشمه

خانم وینی حرکت او را دید و همین که در را باز کلیسا کرد، خودش را به چارچوب در انداخت و با فریادی خشمگین و غیرقابل کنترل پیشینه تاریخی از جا پرید. در را آرام بست و رفت. پله‌های طبقه پایین را پیدا کرد و کلاه و کتش را پوشید، بی‌آنکه کسی او را ببیند. در خیابان قدم زد – و ناگهان ساختمان غول‌پیکر سنت سیسیلیا در مقابلش به سمت آسمان قد علم کرد. ایستاد و به آن نگاه کرد – مانند دریایی بزرگ و طوفانی از احساسات به نظر می‌رسید. و برای اولین بار در زندگی‌اش احساس کرد که می‌فهمد چرا دعا مردم آن توده سنگ را که سر به فلک کشیده بود، ساخته‌اند!

سپس به خانه رفت. او آلیس را دید که داشت لباس مجلسی می‌پوشید جادو سیاه و الیور منتظرش بود. آلیس به اتاقش رفت و پالتویش را درآورد؛ و الیور به دعانویس یان‌چشمه کافران سمتش آمد و با یک حرکت جادو سیاه ناگهانی خودش را روی شانه‌های او انداخت و علامت پیروزی را بالا گرفت. او آن را با دقت بیرون کشید و طولش را اندازه گرفت، در حالی که همزمان لبخند شیطنت‌آمیزی می‌زد. سپس آن را جلوی نور گرفت تا رنگش را ببیند. فریاد زد: «سیاه! سیاه مثل پر!» و با برقی از شادی در چشمانش به برادرش نگاه کرد. «هی آلن!» خندید. مونتاگ چیزی نگفت.

فصل بیستم. حدود یک هفته پس از آغاز ایام روزه، لذت‌های شهر رو به افول گذاشت و زندگی اجتماعی مجبور شد صحنه‌ی عمل خود را به کلوپ‌های روستایی و کالیفرنیا و چشمه‌های آب گرم و ساحل پالم تغییر دهد. خانم کارولین اسمیت از طلسمات آلیس خواست تا در گشت و گذار به مکان اخیر به طلسم گروه او بپیوندد؛ اما فرشتگان مونتاگ با دیدن اینکه آلیس پس از سه ماه عیاشی شبانه‌روزی رنگ‌پریده و عصبی شده بود، مخالفت کرد.