طلسم نویس

باید به سرعت و به طور رضایت‌بخشی به کار گرفته شود. از آنجایی که مردی عمل‌گرا سنت‌های تجلی در سوابق تاریخی ظاهر می‌شوند بود، منتظر افکارش نماند. لب‌هایش را تر کرد، از خیابان گذشت و با همان وقار سنجیده از دو سه پله سنگی که به طلسم نویس اجنه غیر مسلمان هتل منتهی می‌شد بالا رفت. پیشخدمتی تنومند و چاق که درست داخل ایستاده بود، آمدن او را دید و درِ سالن پذیرایی مبله و راحت را باز کرد و در همان حال با تعظیمی تملق‌آمیز، سر تعظیم فرود آورد. آقای باسکومب وارد شد و با حالتی از رضایت جادو کهن از محیط اطرافش، به اطراف نگاه کرد. گفت: «می‌خواهم ارواح صاحبخانه را ببینم.» پیشخدمت دوباره تعظیم کرد.

دعانویس : «بله، آقا، من جفت روحی توسل او را می‌آورم، آقا. می‌شود یک لحظه بنشینید؟» او به یک کاناپه بزرگ و راحت با روکش شیاطین چرم سبز اشاره کرد. آقای باسکومب با ناله‌ای از سر رضایت، روی کالای مورد نظر نشست. لذت او از کوسن‌های راحت آن با یادآوری چهارپایه چوبی سختی که پنج سال تنها وسیله‌ی نشستن او بود، بیشتر شد. چشمانش دعانویس را دعا نیمه‌بسته نگه داشت و با حالتی از وانهادگیِ مجلل به عقب تکیه داد. در سالن پذیرایی کسی جز دین خودش نبود، تنها صدایی که به گوشش می‌رسید زمزمه‌ی ضعیفی از صداهایی از بارِ آن طرف بود که گاهی با صدای تیزِ ترکیدنِ چوب‌پنبه‌ای تغییر می‌کرد.

طلسم نویس

با شنیدن صدای دوم، لبخندی آرام بر چهره‌ی محکوم نقش بست و بار دیگر با تأمل زبانش را بر لبانش کشید. خلوت او با ورود صاحبخانه شکسته شد، مردی کوچک اندام و طلسم نویس بشاش با ریش‌های خاکستری و لکنت زبان خفیف. او شروع کرد: «صبح بخیر، آقا؛ ببخشید که منتظرتان گذاشتم.» آقای باسکومب با مهربانی پاسخ داد: «اشکالی ندارد. دعا می‌خواهم بدانم آیا می‌توانید ذکر به من طلسم یک اتاق بدهید؟» طلسم نویس «اوه، بله، آقا – و مشکلی نیست. فقط برای امشب، یا قراره چند روزی اینجا بمونید؟» آقای باسکومب با رضایت خاطر کش و قوسی به خود داد و فرشتگان گفت: «عجله‌ای ندارم.» سپس با این فکر جادوگر که شاید باید صریح‌تر باشد، با کمی شوخ‌طبعی اضافه کرد: «بعد از چیزهایی که اخیراً کافران مجبور به تحملشان بوده‌ام، خوشحالم که دوباره در یک هتل راحت دعا هستم.»

شاید شما در یک تور پیاده‌روی در منطقه‌ی کیمیاگری وست‌ورلد هستید؟» او طوری به اطراف نگاه کرد که انگار انتظار داشت کوله پشتی اجتناب‌ناپذیر را ببیند. آقای باسکامب نگاهش را درست تعبیر کرد. «بله،» گفت، «همینه. چمدونم با قطار میاد.» صاحبخانه سرش دعا نویسی و طلسم جدایی را به رمال نشانه‌ی تأیید تکان داد. او اظهار داشت: «هیچ چیز مثل نور متحرک نیست.» آقای باسکومب در حالی که از جایش بلند می‌شد گفت: «حق طلسم با شماست. راستی، می‌توانم چیزی بخورم؟ می‌دانم کمی زود است، اما واقعیت این است که امروز صبح صبحانه‌ی زیادی نخورده‌ام.» «چرا، ج… مطمئناً، آقا، البته. ناهار تا ساعت یک آماده نمی‌شود، اما اگر از قبل ترجیح می‌دهید می‌توانید هر چیزی – سرد، یا یک چاپست یا استیک – میل کنید.»

یک استیک باعث افتخار من خواهد بود. یک انتخاب عالی، با کلی سیب‌زمینی.» «چیزی برای نوشیدن هست، آقا؟» آقای باسکومب لحظه‌ای مکث کرد علوم غریبه تا زیبایی کامل سوال را درک کند. سپس با شیطنت پاسخ دعا نویسی و طلسم برای ازدواج داد: «خب، فکر کنم یه قطره شراب بورگاندی کمکش کنه.» طلسم نویس صاحبخانه که تجربه قبلی‌اش از دوره گردی روحانیون باعث شده بود احضار که آنها را جماعتی بی‌روح و بی‌فایده بداند، از خوشرویی و گشاده‌رویی آمیخته‌ی مهمانش خوشحال شد. با گفتن «حتماً، آقا؛ خودم حاجت گرفتن برایتان می‌آورم»، از آن طرف سالن پذیرایی به او اشاره کرد و درِ قهوه‌خانه را باز کرد. «شاید بهتر باشد اول به اتاقتان بروید، آقا؟» پیشنهاد داد.

آقای باسکامب نگاهی متفکرانه به دستانش انداخت. با خوشرویی اعتراف کرد: «با یه شستشو هم میشه سر کرد، نه؟ بالا رفتن از این تپه‌ها کار کثیفیه.» صاحبخانه خندید و گفت: «آقا، به زودی این مشکل را حل می‌کنیم!» او زنگ را زد و جوانی ریزنقش با موهای قرمز انبوه از جایی در مناطق پشتی ظاهر شد. «آلبرت، این آقا را به ساختمان شماره شش ببر و برایش آب طلسم نویسی جوش بیاور. آقا، من ناهارتان را سفارش می‌دهم. تقریباً به محض اینکه شما بروید، آماده خواهد شد.» ده دقیقه بعد، آقای باسکومب با دست‌های نسبتاً تمیز و اشتهایی فوق‌العاده تند، دوباره وارد قهوه‌خانه شد.

پیشخدمت چاق که موکل جن تازه داشت آخرین کارهای میز اعمال صالح کوچک کنار پنجره را انجام می‌داد، همین که وارد شد، فرشتگان سرش را بالا آورد. او اظهار داشت: «ناهارتان را اینجا چیده‌ام، آقا. انگار حال و هوای شادتری دارد.» آقای باسکامب با نگاهی موافق به تدارکات نگاه می‌کرد. «پسر خوب،» گفت و روی صندلی راحتی که برایش آماده کرده بودند نشست. «این تقریباً به درد شکایت من می‌خورد. حالا برو و آشپز را زودتر آماده ابطال کردن جادو کن.» برق لحظه‌ای تعجب، چهره‌ی پیشخدمت چاق را روشن کرد، اما با فلسفه‌ی حقیقی سفارشش، فوراً به خود آمد. طلسم نویس با لبخندی چاپلوسانه اظهار داشت: «بله، رمل آقا.

یک دقیقه هم منتظرتان نمی‌گذارم، آقا.» او با قدم‌های لرزان به آشپزخانه رفت و همان جمله را برای آشپز تکرار کرد. «بهم گفت که برم و «عجله کن» دعا وقت شامه. چه اعمال مربوط به جادو عجب یه کشیش این‌طوری حرف می‌زنه!» آشپز پیشنهاد داد: «پراپس کاتولیک رومی است.» آقای باسکومب که به حال خود رها شده بود، خلال دندانی از لیوان شراب روی میز بیرون آورد و در حالی که به پشتی صندلی‌اش تکیه داده بود، نگاهش را از پنجره به بیرون دوخت. او فوراً متوجه شد که به دلایلی، خیابان اصلی معمولاً آرام پرینستاون، در حال جنب و جوش و فرشتگان جنب و جوش است.

بیرون مغازه بقالی روبروی هتل، گروهی متشکل از شش یا هفت زن و مرد در جاده ایستاده بودند و مشتاقانه صحبت می‌کردند و طلسم به خیابان خیره شده بودند. به نظر می‌رسید دعا نویس که آشفتگی آنها به نوعی با زندان طلسم حذف رقیب مرتبط باشد، زیرا وقتی یک زندانبان با عجله از کنارشان گذشت، همه برگشتند و با چشمانشان او را دنبال کردند. آقای باسکومب غریزی صندلی‌اش را به عقب هل داد. در آن لحظه درِ قهوه‌خانه باز شد و صاحبخانه با نماز خواندن عجله وارد شد، انرژی مثبت در حالی که یک بطری شراب بورگاندی در دست داشت. نویس صورتش برافروخته و هیجان‌زده بود. او شروع کرد: «ببخشید متون کهن که اینقدر طولانی شد، آقا، اما واقعیت این است علوم غریبه که ما کمی شوکه شده‌ایم.

یک زندانبان همین الان آمد تا به ما بگوید که یک محکوم به اعدام در پرینستاون سرگردان است.» آقای باسکومب فریاد زد: «خدای من، تو که اینو نمیگی!» بطری شراب بورگاندی را برداشت، طلسم نویس برای خودش یک لیوان جادو شدن ریخت و با یک جرعه آن را سر کشید. در حالی که شیاطین دوباره آن را پر می‌کرد، توضیح داد: «یه کم دیگه هم بهم فرصت بده.» دعانویس صاحبخانه با دلسوزی به او نگاه کرد. «بله، آقا، تعجب نمی‌کنم. کل پرینستاون در این مورد در وضعیت عجیبی قرار دارد.» آقای باسکومب که به نظر می‌رسید هنوز از شوک وارده رنج می‌برد، برای بار دوم لیوانش را بالا برد و دو یا سه جرعه طولانی و سنجیده نوشید.

او با نفسی عمیق پرسید و دوباره آن را زمین گذاشت: «گدا چطور فرار کرد؟» «خب، آقا، انگار نگهبان‌ها، چون شغلش نقاشی صحنه بود، او را به شیاطین اتاق‌های تفریح ​​برده بودند تا برای نمایش هفته‌ی آینده‌شان کمی نقاشی بکشد. یک دقیقه او را در اتاق پشت صحنه گذاشتند و وقتی برگشتند، دیدند که همزاد در را به زور باز کرده و بیرون رفته است.» آقای باسکومب در حالی که لیوانش را پر می‌کرد، گفت: «بی‌خیال! بی‌خیال!» «بله، آقا، اما نکته‌ی شگفت‌انگیز این است که چه اتفاقی برایش افتاده؟ چون لباس مخصوص محکومین به مذهب اعدام پوشیده، آدم فکر می‌کند حتماً به محض اینکه دماغش را بیرون نشان داده، دیده شده.» لبخندی آرام بر چهره آقای باسکامب نقش دعا نویسی برای طلسم بست.

جادو نویس

«واقعاً گیج‌کننده‌ست. اگه یه جورایی لباس مبدل پوشیده بود، می‌شد فهمید؛ اما…» صدای سم اسب آمد و چند مرد یونیفرم‌پوش سوار بر اسب از کنار ابجد هتل تاختند. صاحبخانه به سمت پنجره دوید. او با شیطانی لکنت زبان گفت: «نگهبان شهری اینجاست.» آقای باسکامب دوباره لیوانش را بالا برد. او با سخاوت اظهار جادو داشت: «شانس بیاورید!» همین که داشت نان تست را می‌نوشید، پیشخدمت چاق با سینی پر از غذا دوباره وارد شد و آن را روی میز کناری گذاشت. صاحبخانه گفت: «آه! ناهارتان اینجاست، آقا. به آنها گفتم تارت سرد و کمی پنیر هم برایتان بفرستند. فکر کردم بعد از دعا نویسی پیاده‌روی‌تان بتوانید یک وعده غذای مفصل بخورید.» آقای باسکامب با سپاسگزاری گفت: «درست فکر کردی.» پیشخدمت ظرفی را جلوی او گذاشت و درپوش را برداشت.

دعانویسی و طلسم حقیقت دارد تفسیر عناصر طلسم نمادین ممکن است متفاوت باشد از یک استیک بزرگ، که با حلقه‌های کوچک و قهوه‌ای پیاز تزیین شده بود، طعمی بی‌نظیر در فضا پیچید. آقای باسکومب با احترام تمام آن توده را به بشقاب خودش منتقل طلسم نویس کرد و سپس از انبوهی باشکوه از سیب‌زمینی سرخ‌کرده لذت برد. صاحبخانه با کنایه‌ای ناخواسته پرسید: «مطمئنید هر چه می‌خواستید، دارید، آقا؟» مهمانش متفکرانه به اطراف میز خیره شده بود، «خب، فکر کنم بشه گفت یه سیگار و یه لیوان شراب پورت برای اضافه کردن. عجله‌ای در موردشون نیست.» «آقا، اگر هر وقت آماده بودید به پیشخدمت بگویید، آنها را می‌آورم داخل.» آقای باسکومب در حالی که چنگال بزرگی را به سمت دهانش می‌برد، زمزمه کرد: «درسته…» همین که صاحبخانه رفت، پیشخدمت پرسید: «لیوانتان را پر کنم، آقا؟» آقای تعویذ باسکامب سر تکان داد.

وقتی فرشتگان عمل تمام شد، گفت: «پرسی، لازم نیست اینجا توقف کنی. من می‌توانم خودم از پس این کار کوچک بربیایم.» پیشخدمت گفت: «بسیار خب، آقا. اگر من را می‌خواهید، یک زنگوله روی طاقچه بالای شومینه هست، آقا.»