دعا برای اجاره دادن خانه

آقا. شعار من از کف دست تا دهان است.» «غم‌انگیزه، مطمئناً غم‌انگیزه. فکر کنم دارن اذیتم جادو سیاه می‌کنن.» «متاسفانه، آقا.» «دنیا چقدر غیرانسانیه، رابرت! کافر تو برای بول و هکر، متصدیان حراج، کارهای باربری خیلی معمولی انجام می‌دی، مگه نه، رابرت؟» مرد با تعجب گفت: «همین‌طور است، دعا آقای پلاملی. اما کار از دستمزدش سنگین‌تر دعا برای اجاره دادن خانه است.» «آنها مأمور خواهند شد تا کالاهای لازم را توقیف کنند. کاش می‌توانستی به آنها اشاره‌ای بکنی، رابرت – می‌دونی، سمت چپ، بدون هیچ اشاره‌ای به من – که شیاطین موکل جن یک عکس هست که من برایش ارزش قائلم (و دلیلی دارم که باور کنم یک دلال دنبالش است)، اگر اول گذاشته شود، دعانویس چه چیزی بیشتر از دو جناسِ مربوط به توقیف [اثر هنری] ابجد را جبران می‌کند؟ البته، من که خودم دعا نویسی نمی‌توانم طرفدار این موضوع باشم، چون یک کلاهبردارم…» «مقاومت‌کننده‌ی منفعل، آقا.» «متشکرم، رابرت؛ تو بیشترین دغدغه جادو کهن را در مورد زیر

دعانویس : سوال بردن عدالت قانون داری. اما یک اشاره از جفت روحی طرف تو می‌تواند فوراً مسئله را حل کافران کند. من مقدس و بول دوستان خیلی خوبی نیستیم؛ و اگر او فکر روایت‌های فرهنگی، آداب و رسوم طلسم را مورد بحث قرار می‌دهند می‌کرد که من برای مقاله ارزش قائلم، مطمئناً از روی اخلاق آن را قاپید، با سیلی محکم رد می‌کرد تا از من کینه به دل بگیرد.» «تصویرگر؟» «عکس، رابرت. اینم ازش.» در گوشه‌ای تاریک، چیزی به اندازه کافی کثیف، در یک قاب قدیمی آسیب‌دیده آویزان بود. گاردنر با تردید گفت: «به قیمتش نمی‌خوره.» کارگر سابق نظافتچی در حالی که اعمال صالح با لحنی سنگین و محتاطانه خودش را با ویسکی سرگرم می‌کرد، گفت: «بدهی معوقه برایم گران‌تر تمام شد.» دیگری جواب داد: «خیلی دوست دارم، آقا.» طلسم و پشت دستش سرفه کرد.

دعا برای اجاره دادن خانه

حامی‌اش گفت: «منظورت را می‌فهمم؛ اینکه من را فریب دادند. خب، دلیلی دارم که فکر نکنم حرز رفیق. دلیلی دارم که فکر کنم آن نقاشی ارزشش را دارد – مثلاً فرشتگان پنجاه تا جناس. به هر حال، می‌خواهم امتحان کنم.» «منظورت اینه که یه دلال دنبالشه؟» «بله، می‌گویم.» «پس چرا – با کمال احترام، آقا طلسم – مستقیماً به او نمی‌فروشید؟» «چرا این کار را نمی‌کنم؟ مگر من اهل معامله هستم، رابرت؟ دعا برای اجاره دادن خانه به اطرافت نگاه کن. فکر می‌کنی یاد گرفته‌ام که حرف یک متخصص را در عبادت کردن مورد محل دقیق مقاله‌ای که می‌بینم زیر علوم غریبه نظر اوست، قبول کنم، یا با استقراء استدلال کنم که یک پیشنهاد خصوصی خوب به معنای پیشنهاد عمومی بهتر است؟ وقتی صحبت از زیاده‌خواهی می‌شود – دعانویس لوجلی اوه!

دعانویس پاوه – یک مزاحم کسی مثل من است؛ بنابراین، با اجازه شما، عکس را به حراج می‌گذاریم.» او بطری را به جایش در یکی از کابینت‌های براق برگرداند. او در حالی که از روی شانه‌اش حرف می‌زد، گفت: «به علاوه، دوست من، مگر نمی‌بینی که وجدانم چطور این توقیف را ایجاب می‌کند؟» «نه کاملاً، آقا، با فروتنی، اگر چنین باشد—» «رابرت، تو خیلی خنگ و کودنی. ببین، طلسم من یه آدم وظیفه‌شناس فرشتگان و مقاومم، مگه نه؟ قانون لزوماً عدالت نیست، چون شیطان و آقای چمبرلین اون رو چارچوب‌بندی می‌کنن. انرژی مثبت بعضی از قانون‌گذارها جانشین طلسم نویس یهوه هستن، و بعضی‌ها… اما شاید تا حالا اسم آبادون رو نشنیدی؟» آقای گاردنر با تأسف گفت: « مگر نه ؟ یک بار نزدیک بود طلسم به خاطر اینکه یکی از آنها را که به من سپرده بودند، آماده کرده بودم، دستگیر شوم.» آقای پلاملی با صبر و حوصله نسخ خطی گفت: «او ذکر سلطان چاه

بی‌انتها بود. او این قانون را وضع کرد که مرا به یک معترض منفعل تبدیل ارواح کرد. خب، اگر با تسلیم شدن در برابر روند ناعادلانه‌ی او، دست فروشنده‌ی عکس را به زور بگیرم و در نتیجه سودی را که در غیر این صورت از من دعانویس رامشیر جادو سیاه دریغ می‌شد، به دست بیاورم، مگر نمی‌بینی که چطور قانون را دور می‌زنم – بر آن پیروز می‌شوم – و با یک تیر دو نشان می‌زنم؟» آقای گاردنر، هرچند هنوز با تردید گفت: «بله، آقا؛ متوجه شدم.» دیگری پاسخ داد: «بله، نه؟» «خب، پس تنها کاری که باید کرد این متون کهن است که با نزدیک کردن تصویر به رقم دلال، قانون را تا حد امکان مجازات کنیم.» شغال اعتراض کرد: «اما قانون بیش از این، به خاطر دعانویس دو تا جناس جادو عجیب و غریبش، قبول نمی‌کند.» شیر غرید: «ای احمق!

بازی سود اخلاقی است، نمی‌بینی؟ من از همین ترفندی که خودش باعث نابودی من می‌شود، دعا برای اجاره دادن خانه سود می‌برم. مثل دو سوزن سوزن شدن ساده است.» آقای باغبان سرش را خاراند و خنده‌ی کوتاهی سر داد. «خدا خیرتان بدهد آقا،» گفت، «کاملاً واضح است؛ اگر ممکن است به من بگویید چه کسی در این مکان می‌خواهد فروشنده را فراری دهد، چون خودتان نمی‌توانید.» آقای پلاملی، در حالی که به سمت کمد خم شده بود، لحظه‌ای جواب نداد. وقتی بالاخره جواب داد، بلند شد و رو به اطراف کرد، رنگ‌پریدگی عجیبی روی لب‌هایش بود و مجبور شد قبل از اینکه بتواند چیزی بگوید، گلویش شیطانی را صاف دعانویس مردهک کند…

دعانویس ریوند «تو، رابرت.» «منم، آقا! شوخی می‌کنید.» «به هیچ وجه، رابرت.» «من به اندازه پیشینه تاریخی یک پنی هم در دنیا نمی‌ارزم، آقا.» کارگر سابقِ اسباب‌کشی با قدم‌های لرزان از کنارش گذشت و دستش را شل و ول و با کنایه روی شانه‌ی دیگری گذاشت. «فکر کنم بتونم بگم که دوست خوبی برات بودم، رابرت؟» رمل گاردنر با ناراحتی زیر لب تایید کرد. «برای توجیه یک اصل بزرگ، رابرت؟ این فقط یک مسئله‌ی ظاهری است؛ این… هومف! اگر دعا نویسی لطف کنید، یک لحظه. تا من نیستم به آن فکر کنید.» صدای تق تق درِ ورودی به گوش رسید. آقای پلاملی با نوک پا و به سختی بیرون رفت، دعاگر چند دقیقه‌ای زمزمه‌هایی از راهرو شنیده شد و خیلی زود با دعا نویسی حالتی دعا مرموز و آرام که عرق از چشمانش جاری بود، برگشت.

«خودِ دلال است، رابرت.» شماره ملا با چشمان کوچکش برق زد شیاطین و زمزمه کرد. «او آمده تا دوباره تلاش کند. من او را راضی می‌کنم – راضی‌اش می‌کنم، نترس دعا برای خانه حالا، باید سریع باشی. آیا این احضار کار کوچک را برای من انجام می‌دهی تا من را راضی کنی؟» «فرض کنیم که اجازه ورود به من داده شود، آقا؟» آقای پلاملی سرفه کرد. «البته بهت تضمین میدم. این فقط یه اعتماد بین ماست. برو سراغ پنجاه پوند – نه یه پنی کمتر نه بیشتر – و بذار هر رقمی که دوست داره، بیشتر از اون، بگیره. اون تو رو ناامید نمی‌کنه. تو این کار رو می‌کنی، مشرکان رابرت؟» «من از شیطان این شغل خوشم نمی‌آید، آقا.» «اما تو این کار را خواهی کرد؟» «خب، بله، پس.» آقای پلاملی او را به بیرون راهنمایی کرد، به سالن پذیرایی برگشت، ویسکی و آبش را تمام به‌روزرسانی‌های آینده ممکن است تغییرات طلسم را گسترش دعا برای حرف شنوی فرزند از پدر ومادر دهند.

کرد و فروشنده را از گوشه‌ای پنهان از سالن، جایی که پنهان شده بود، صدا زد. در این فاصله، اعصابش را جمع کرده بود. قیافه‌اش همزمان اخمو و خشن بود – منتظر پذیرایی از آن ولگرد ژنده‌پوشی بود که حالا خودش را نشان می‌داد. «به چی پوزخند می‌زنید، آقا؟» غرید. «این قیافه، قیافه‌ی مناسبی برای سر کار گذاشتن نیست.» مرد گفت: دعا برای اجاره دادن خانه «اوه! اینطور نیست؟» «پس عوضش می‌کنم…» و این کار را کرد، آنقدر ناگهانی و وحشتناک که دیگری از ترس لرزید. غریبه پوزخندی زد و آرام گرفت. «حالا چی، کوچولو؟» گفت. آقای پلاملی غرید: «آخ! دعا نویسی برای یه کوهنوردِ دعا برای حرف شنوی فرزند بارن‌استورم‌دار، همه چی آسون پیش میره.» بازیگر در حالی که با دستی ژنده و دستکش‌پوش به سینه‌اش می‌کوبید، فریاد زد: «روسیوس، ای پیرمرد چاق و بی‌فرهنگ!» «روسیوس، ای ‘شرور، قبیح، پیه‌فروشِ دعانویس چرند!’» آقای پلاملی در حالی که ابروهایش را پاک می‌کرد گفت: «خب، در هر اجنه غیر مسلمان صورت قصد توهین نداشتم.

اجاره خانه

چیزی می‌خوری؟» غریبه نفس عمیقی کشید و ژست ناپلئونی به خود گرفت. گفت: «می‌خواهم چیزی بنوشم.» و در واقع، قبل از اینکه بخواهد کلمه‌ی دیگری بگوید، دو جرعه نوشید. سپس گفت: «ها!» و ابری روحانی از خود بیرون داد، و چهره لاغر و پانتومیم‌گونه‌اش همزمان مهربان بود. «ریچارد دوباره خودش شده، و مشتاق نبرد! به حمله، مقاومت‌کننده‌ی منفعل من، سرب سنگین من! تو به تئوفیلوس بولتون نیاز داری! باید تاوان بدهی!» آقای پلاملی با لکنت زبان و اخم شروع کرد: «در مورد اون قضیه؟» اما دیگری با خونسردی او را پذیرفت… «در این مورد، پسر عزیزم، شکی نیست. تو مرا از یک قرار ملاقات سودآور محروم کردی…» آقای پلاملی مداخله کرد و گفت: «ای، چه سودی!

و تو هم از این حرف‌ها خوشت نیامد!» بازیگر با خونسردی ادامه داد: «برای اینکه نقشی برای شما بازی کنم، خب، قرار است اگنیو باشم، یا کریستی، یا ساتبی، یا هر کس دیگری؟ دعا حق کمیسیون من پنج درصد فرشتگان است.» پلاملی با خیال راحت گفت: «خب، من با این موضوع مخالفتی ندارم. یعنی در دره تصویر، به سمت باغبان. کارتان را تمام کنید و هر اسمی که دوست دارید روی خودتان بگذارید.» آقای بولتون زمزمه کرد: «یک مرد در زمان خودش نقش‌های زیادی بازی می‌کند. پسر عزیزم، آن را روی کاغذ بنویس. من به وصیت‌نامه‌ها علاقه‌ی خاصی دارم.» آقای پلاملی اعتراض کرد؛ بازیگر سوت زد.

جادو سیاه در نهایت، بازیگر سندی را به جیب زد مبنی بر اینکه جاشوا پلاملی موافقت کرده است مبلغی را به تئوفیلوس بولتون بپردازد که با دعا برای اجاره دادن خانه نرخ پنج درصد از قیمت فروش نهایی در حراج (در تاریخی که بعداً تکمیل خواهد شد) از تصویری معروف به «کارگاه نجاری» محاسبه شود. آقای پلاملی با نگرانی گفت: «نزدیک می‌شوی؟» «ممکن است… می‌دانی، اگر این اتفاق بیفتد، ممکن است به من آسیب برساند. انجیر حدود پنجاه پوند است… می‌فهمی؟ بگذار گاردنر آن را محکم کند. من دلایل خودم را دارم. بعد از فروش سریع و بی‌سروصدا پیش من می‌آیی و دو و ده پوندت را قدیس روی میخ می‌گذاری و هر طور که می‌خواهی با آن خلوت می‌کنی.»