دعا برای اجاره دادن خانه

دارند، بدون اینکه فکر کنند ما کجا هستیم، و بعد باید بفهمند که به کدام سمت رفته‌ایم. بدون شک، علیرغم تمام اقدامات احتیاطی ما، آنها این را دعا برای اجاره دادن خانه خواهند فهمید، اما مدتی طول خواهد کشید. و امید من این است که اکنون آنها را کاملاً گیج کنیم.» ارنست پرسید: «منظورت چیست؟» «منظورم این است که همه ما باید کفش‌هایمان را دربیاوریم و اینجا وارد نهر شویم. می‌توانیم در امتداد آن قدم بزنیم و فقط روی سنگ‌ها راه برویم تا به آن بوته‌زار طولانی برسیم. سپس پیشنهاد می‌کنم که به سمت شرق بپیچیم و قبل از اینکه دوباره به سمت جنوب برویم، یک روز در آن جهت سفر کنیم.

دعانویس : فکر می‌کنم این کار این هوتن‌تات‌ها را کاملاً بیرون می‌اندازد و از آداب و رسوم نمادین در روایت‌های تاریخی ظاهر می‌شوند تعقیب منصرف می‌شوند.» نیک گفت: «خب، من هیچ اعتراضی ندارم، و فکر نمی‌کنم بقیه هم داشته باشند. هر کاری که از دست طلسم آن وحشی‌های کثیف بربیاید. چقدر خودشان فرشتگان را گول می‌زنند! اگر فقط می‌توانستند یکی از ما را بگیرند، چطور حاجت گرفتن حاضر بودند پولش را به او بدهند!» فرانک گفت: «می‌ترسم که تاوانش را سر شیر بیچاره‌ام بدهند. هر بلایی دعا نویسی سرش بیاید، بیچاره!» لاوی با لحنی آرامش‌بخش گفت: «اوه، آنها با مهربانی با او رفتار خواهند کرد. او حیوان بسیار ارزشمند و مفیدی است که نمی‌توانند به او آسیبی برسانند.

دعا برای اجاره دادن خانه

به محض اینکه به کیپ تاون برسیم، یکی را برای آزادی‌اش می‌فرستیم. دعا برای اجاره دادن خانه یک دوجین مهره بزرگ یا دکمه برنجی به زودی آنها را وادار به تسلیم او خواهد کرد.» تعویذ وارلی گفت: «خب، در هر صورت امیدواریم که اینطور باشد. خب، حالا چارلز، اگر بقیه – یعنی برای ادامه دادن – به اندازه کافی استراحت کرده باشند، من هم استراحت کرده‌ام.» دکتر گفت: «بسیار خب، حالا اولین کار این جادو سیاه است که کفش‌ها و جوراب‌هایمان را دربیاوریم.» این کار به زودی انجام شد و گروهی که در بستر نهر قدم می‌گذاشتند، یکی پس از دیگری در صفوف سرخپوستان راه می‌رفتند و به ویژه مراقب بودند که هیچ ردپایی روی زمین نرم انرژی مثبت باقی نگذارند.

دعانویس کرند غرب به زودی به جایی رسیدند که بوته‌زار کوتاهی که دامنه‌ها را پوشانده بود، تا لبه آب پایین می‌رفت. فرشتگان آنها جفر از آنجا خارج شدند و مسافت قابل توجهی را کافر به سمت عبادت کردن شرق طی کردند و نهایت تلاش خود را کردند شیاطین تا هیچ ردپایی از خود به جا نگذارند. پس از حدود نیم مایل از این پیاده‌روی محتاطانه، لاوی احساس کرد طلسم که خطر به پایان رسیده است. آنها دوباره با سرعتی تند که قبلاً طی کرده بودند، دعا برای اجاره دادن خانه به راه دعانویس خود ادامه دادند و ساعتی بعد به غارهایی در رشته‌کوه‌های مرتفع سنگ آهک رسیدند و تصمیم گرفتند شب را در آنجا استراحت کنند.

دعانویس چلیچه آنها شیطانی آنقدر خسته بودند که نمی‌توانستند نگهبانی بدهند. پنج دقیقه بعد هر چهار نفر به خواب عمیقی فرو رفتند. صبح روز بعد، با سرحالی نسبی از خواب بیدار شدند و سفر خود را از سر گرفتند و حدود هفت یا هشت مایل به سمت شرق پیش رفتند تا اینکه برای استراحت نیمروزی توقف کردند. کمبود غذا وجود نداشت، زیرا کمی پس از شروع سفر، به یک باغ موز رسیدند که هر یک از اعضای گروه یک دسته بزرگ از آن را جمع‌آوری کرده بود. آنها همچنین می‌توانستند جویبار کوچکی را ببینند که از میان بوته‌زارها عبور می‌کرد. بدون شک مشرکان از توده‌ای از سنگ دعا آهک در فاصله حدود صد یاردی جاری بود.

لاوی گفت: «بهتر است برویم و آنجا بنوشیم. به یاد داشته باشید، ما اکنون لیوان نداریم و باید از گودی دست‌هایمان، احتمالاً، یا یک برگ بزرگ استفاده کنیم. اما در سرچشمه راحت‌تر می‌توانیم از آن استفاده کنیم.» او حرکت کرد و دیگران هم به دنبالش رفتند، اما هنوز چند متری از فواره فاصله داشتند که ناگهان صدای غرش آهسته و نماز خواندن عمیقی شیاطین که ظاهراً از آن سوی صخره می‌آمد، آنها را از جا پراند. پسرها فوراً تفنگ‌هایشان را از غلاف بیرون آوردند. لاوی گفت: شیطانی «این غرش شیر است. فکر می‌کنم کنار چشمه لم داده است. دعا برای اجاره دادن خانه از جلو به او نزدیک شدن فایده‌ای ندارد.» فرانک گفت: «بهتر نیست یکی از ما به آن طرف انبوه درختان برود؟ می‌توانیم زیر سایه به آنجا برویم و از آنجا او را به خوبی ببینیم.» لاوی گفت: «فقط می‌خواستم پیشنهاد بدهم.

دعانویس و یکی دیگر هم می‌تواند از اینجا به بالای صخره برود. به نظر می‌رسد که در کنار چشمه کاملاً عمود است، و اگر اینطور باشد، پانزده یا بیست فوت بالای سر شیر ذکر خواهد بود. اگر مایل باشید، من این کار را انجام می‌دهم و فرانک می‌تواند از روی آن نسخ خطی توده عبور کند. بهتر است آن دو نفر دیگر از این درخت بالا بروند. اگر حیوان وحشی بیرون بپرد، از اینجا شانس خوبی برای شلیک به او وجود دارد.» لاوی و فرانک بر این اساس نقشه‌های خود را اجرا کردند. ارنست و نیک آنها را تماشا می‌کردند تا اینکه شیاطین ویلمور در جنگل پنهان شد و لاوی تا نیمه صخره بالا رفت که ناگهان فریادی از هشدار و غافلگیری به گوش رسید.

در همان لحظه سلاح‌هایشان از چنگشان بیرون کشیده شد و خود را در چنگال اوماتوکو و شش نفر دیگر یافتند. آنها قادر به هیچ مقاومتی نبودند؛ ناگهانی بودن غافلگیری و شیطانی تعداد زیاد هوتنتاتس این کار را غیرممکن می‌کرد. طلسمات خیلی زود آنها را با تسمه‌های چرمی بستند و با عجله به سمت فواره رفتند، جایی که با لاوی و فرانک در همان وضعیت خودشان روبرو شدند. اوماتوکو با تمسخر دعانویس پرسید: دعا برای اجاره دادن خانه «چقدر شبیه شیر است؟ اوماتوکو شیر. او کلیسا غرش خوبی دارد. پسرهای سفید می‌روند شیر را بگیرند، خودشان هم گیر می‌افتند!» نیک زیر لب غرغر کرد: «کاش می‌دانستم خودت هستی.

به همان اطمینانی که اسمم گیلبرت است، یک گلوله سربی به لاشه‌ات شلیک می‌کردم! خب، بلکی، بعدش چی؟ حالا که گیرمان آوردی، می‌خواهی پوستمان را بکنی و بخوری، یا چی؟» هوتنتوت گفت: «پسر سفید، برگرد اومبو. اومبو هر کاری که دلش می‌خواهد انجام بده.» گیلبرت زیر لب غرغر کرد: «و فکر می‌کنم چیزی که او را خوشحال می‌کند، ما را خوشحال نمی‌کند. خب، جادو چاره‌ای نیست. باید لبخند بزنیم و تحمل کنیم، همانطور که می‌گویند. به هر حال می‌توانید این بندهای شلاق را باز کنید. خودتان می‌بینید که ما نمی‌توانیم فرار کنیم.» کافر «اوماتوکو تا وقتی که به کرال برنگشته‌ای، بازش جادو نکن جفت روحی – بعدش سریع بازش کن.» دعاگر او در حین صحبت کردن، ریزریز می‌خندید.

در سخنانش معنای شومی نهفته بود که زندانیان نمی‌توانستند آن را درک کنند، اما شنیدن آن خوشایند نبود. اما آنها زمان کمی برای تأمل داشتند. به محض اینکه تسمه‌ها محکم بسته شدند و اسلحه‌ها بین رهبران هوتن‌تات‌ها دعا توزیع شد، آنها راه خانه را در کیمیاگری پیش گرفتند. به نظر می‌رسید که انگلیسی‌ها باید مسیری بسیار پر پیچ و خم را طی کرده باشند، زیرا سفری کمتر از چهار ساعت آنها را به جایی طلسم که با بوشمن‌ها روبرو شده بودند، رساند. و در آنجا گروه قبل از ادامه مسیر، چند ساعتی استراحت کرد. منظره‌ای هولناک و چندش‌آور که در هنگام به‌روزرسانی‌های محتوای آینده ممکن است موضوعات مرتبط با طلسم را اصلاح کنند توقف اسیران، دعا برای اجاره دادن خانه چشمانشان را فرا نوشتن دعا برای گشایش کار گرفت.

طلسم اجساد بوشمن‌ها، و همچنین زنان و کودکانشان، در همه جهات پراکنده شده بود و اجساد در آفتاب سوزان کافران توسل شروع به تجزیه شدن کرده بودند. بیشتر مردان با تیرهای از راه دور یا کافران با ضربات آسگای‌ها از پا درآمده بودند. اما بخش ضعیف‌تر دشمن دعا برای اجاره دادن خانه (اگر بتوان آنها را چنین نامید)، با ضربات چماق یا ضربات چاقو از فاصله نزدیک کشته شده بودند. و مردان با انزجار تهوع‌آوری به چهره‌های درمانده و تکه‌تکه شده‌ای طلسم که همزاد دشت را تا مسافت زیادی پوشانده بودند، خیره شده بودند. اما گشایش به نظر نمی‌رسید که قاتلان کوچکترین پشیمانی احساس کنند و لاوی از گفتگوی آنها دریافت که بخش قابل توجهی از مردان در فرار آنها نقش داشته‌اند – شرایطی که خشم اومبو را به شدت برانگیخته بود.

طلسم اجاره خانه

صبح زود و دیروقت سفر می‌کردند و سرانجام حوالی شب روز بعد به کرال رسیدند؛ زمانی که زندانیان به بازداشتگاه اوماتوکو و لشو سپرده شدند؛ آنها اقدامات مؤثری برای جلوگیری از فرار آنها انجام دادند. دست‌ها و پاهایشان با تسمه بسته شد و کمربندی به دور کمر هر کدام از آنها بسته شد که زنجیری به یک جادو تیرک محکم به آن متصل بود. اوماتوکو نمی‌توانست به هیچ سؤالی، حتی به سؤالات مشتاقانه‌ای که در مورد شیر پرسیده می‌شد، پاسخ دهد. اما توبو، که خلق و خوی ملایم‌تری نسبت به عمویش داشت، به آنها گفت که سگ در طول دو یا سه روز غیبت آنها بسیار بهبود علوم غریبه طلسم نویس یافته است و اکنون می‌تواند به راحتی راه برود.

صبح روز بعد، بحثی در آپارتمان رئیس قبیله متون کهن برگزار شد که البته لاوی و پسران به آن راه داده نشدند؛ اما بعداً از محتوای آن مطلع شدند. اختلاف نظر قابل توجهی بین مشاوران وجود داشت. کالامبو دعا برای اجاره دادن خانه و برخی دیگر طرفدار فرشتگان این بودند که سفیدپوستان سوگند یاد کنند که هیچ تلاشی برای بازپس‌گیری اموال خود یا مجازات کسانی که آنها را از اموالشان محروم کرده‌اند، نکنند؛ و سپس اجازه دهند آنها بروند. دیگران، از جمله اوماتوکو، طرفدار این فرشتگان بودند که سفیدپوستان را در بازداشت نگه دارند تا زمانی که دوستانشان در کیپ موافقت کنند که آنها را در ازای مقداری کالای ارزشمند که قرار بود مشخص شود، آزاد کنند.

در حالی که یک یا دو نفر طرفدار این بودند که به آنها اجازه دهند کاملاً آزاد بروند و اسلحه‌های خود را با خود ببرند فرشته و اصرار داشتند که حسن نیت انگلیسی‌ها برای آنها از هر تعداد اسلحه‌ای ارزشمندتر است. این استدلال آخر به ویژه توسط مارورو، جنگجوی قدیمی که در روستا بسیار مورد احترام بود، مطرح شد.