دعانویس پرند

که همزمان ضمادی از براده‌های آهن را روی تورم خارجی می‌گذاشت. او انتظار داشت که به این ترتیب آهنربا، وقتی به محل مربوطه در داخل می‌رسد، آهن و همراه آن تومور را به داخل دعانویس پرند بکشد؛ که به گفته او، به این ترتیب، به طور گشایش ایمن و سریع کاهش می‌یابد. کافر با گسترش این آموزه جدید مغناطیس، مشخص شد که زخم‌های ناشی از هر ماده فلزی را می‌توان با آهنربا درمان کرد. با گذشت زمان، فرشتگان این توهم چنان افزایش یافت که مغناطیسی کردن شمشیر برای درمان هر آسیبی که دعا آن شمشیر ممکن است وارد کند، کافی تلقی می‌شد! این منشأ «مرهم سلاح» مشهور بود که در اواسط قرن هفدهم توجه زیادی را به خود جلب کرد.

دعانویس : دستور زیر توسط پاراسلسوس برای درمان قدیس هرگونه زخم ناشی از سلاح ابجد تیز، به جز زخم‌هایی که به قلب، مغز یا شریان‌ها نفوذ کرده بودند، ارائه شد. «از خزه‌ای که روی سر دزدی که به دار آویخته شده و در هوا رها شده است، آداب و رسوم معنوی در سنت‌های فولکلور ظاهر می‌شوند رشد می‌کند؛ از مومیایی واقعی؛ از خون انسان که هنوز گرم است – از هر کدام، دعا نویسی یک اونس؛ از پیه انسان، دو اونس؛ از روغن کتان، تربانتین و گل دعا ارمنی – از هر کدام، دعانویس دو دراخم بردارید. همه را خوب در هاون مخلوط کنید و مرهم را در یک کوزه مستطیلی و باریک نگه دارید.» با این مرهم، سلاح پس از آغشته شدن به خون زخم، باید با دقت روغن مالی می‌شد و سپس در جای خنک قرار می‌گرفت.

دعانویس پرند

در این مدت، زخم باید به طور کامل با آب تمیز و نسبتاً تمیز شسته می‌شد، با یک پارچه کتانی تمیز و نرم پوشانده شیاطین می‌شد و روزی یک بار برای پاک کردن چرک یا سایر کلیسا مواد باز می‌شد. در مورد موفقیت این متون کهن درمان، می‌گوید: نویسنده‌ی مقاله‌ی ارزشمند «مغناطیس حیوانی» در جلد دوازدهم فصلنامه‌ی « بررسی فصلنامه‌ی کافران خارجی »، کمترین شکی ندارد که «زیرا جراحان در حال حاضر دقیقاً از همان روش پیروی می‌کنند، به جز روغن‌کاری سلاح!» مرهم سلاح همچنان در قاره اروپا بسیار مورد بحث بود و مدعیان مشتاق زیادی برای افتخار این اختراع ظاهر دعانویس کاج شدند.

دکتر فلود یا A. فلوکتیبوس، از فرقه رزکراسی، که قبلاً در بخش قبلی این جلد به او اشاره شده است، در معرفی آن به انگلستان بسیار کوشا بود. او در چندین مورد آن را با موفقیت زیادی امتحان کرد و جای تعجب نیست، دعانویس پرند زیرا در حالی که با لاف زدن در شیطان مورد اثربخشی زیاد مرهم، روحیه بیماران خود را حفظ می‌کرد، هرگز از آن دسته از درمان‌های دعانویس رایج، اما بسیار مهم‌تر، مانند شستشو، بانداژ و غیره که تجربه همه اعصار برای این منظور کافی اعلام کرده بود، غافل نشد. فلود علاوه بر این اعلام کرد که آهنربا در صورت استفاده صحیح، درمانی برای همه بیماری‌ها دعانویس بندر گناوه است.

اما انسان، مانند زمین، دارای قطب شمال و جنوب است و مغناطیس فقط زمانی می‌تواند رخ دهد که بدنش در موقعیت شمالی قرار داشته باشد! در بحبوحه محبوبیت او، حمله‌ای به او و داروی مورد علاقه‌اش، مرهم، صورت گرفت. با این حال، این حمله تأثیر کمی یا هیچ تأثیری در کاهش اعتقاد به اثربخشی آن نداشت. شخصی به نماز خواندن نام «کشیش فاستر» جزوه‌ای با عنوان «هیپلوکریسما اسپونگوس» یا اسفنجی برای پاک کردن مرهم سلاح نوشت که در آن اعلام کرد استفاده یا توصیه چنین مرهمی به بدی جادوگری است؛ و اینکه این مرهم توسط شیطان طلسم اختراع شده است، که در روز آخر هر کسی را که کوچکترین تشویقی به آن دعانویس کرده باشد، خواهد شیاطین دعانویس جوانرود گرفت.

کشیش فاستر گفت: «در واقع، خود شیطان آن را به پاراسلسوس داد؛ پاراسلسوس به امپراتور؛ امپراتور به درباری؛ درباری به باپتیستا پورتا؛ و باپتیستا پورتا به دکتر فلاد، یک پزشک جادو سیاه فیزیک که در شهر معروف لندن زندگی و طبابت می‌کرد و دعانویس زرینه اکنون با تمام وجود از آن دفاع می‌کند.» دکتر فلاد که بدین ترتیب مورد حمله قرار گرفته بود، در پاسخی با عنوان « فشردن اسفنج پارسون فاستر» قلم را در دفاع از مرهم خود برداشت. دعانویس پرند که در آن رفتار و کردار گستاخانه‌ی حامل مقدس اسفنج نسبت به برادرانش آشکار می‌شود؛ شعله‌های تلخ گزارش‌های افتراآمیز او، با سرکه‌ی تیز حقیقت، جادو اصلاح و کاملاً خاموش می‌شوند؛ و در نهایت، اعتبار روح پارسایانه‌ی اسفنج جادو شدن او در پاک کردن مرهم سلاح، خرد و کاملاً از بین می‌رود .

کمی پس جفت روحی از این اختلاف، یکی از معتقدان برجسته‌تر به مرهم سلاح، سید و حاجی به نام سر کنلم دیگبی، پسر سر اورارد دیگبی که به دلیل شرکت در توطئه باروت اعدام شده بود، ظاهر شد. این آقا طلسم نویس که از جهات دیگر، محققی فاضل و مردی توانا بود، سرشار از تمام مفاهیم عجیب و غریب کیمیاگران بود. او به سنگ جادو اعتقاد داشت و آرزو داشت دکارت را برای اختصاص انرژی خود به این کار به کار گیرد.به کشف اکسیر حیات، یا وسیله دیگری که به وسیله آن بتوان وجود انسان را دعانویس تا مدت نامحدودی تمدید کرد. او به همسرش، ونیزیا آناستازیا استنلی زیبا، طبق نقشه‌ای که ظاهراً علوم غریبه توسط آرنولد ویلنوو طرح‌ریزی شده بود، ظرفی از مار افعی داد که با آن تغذیه می‌شد، به این امید که او بتواند دعا زیبایی خود را برای یک قرن حفظ دعانویس دوزه کند.

اگر چنین مردی زمانی فرشتگان ایده کافران مرهم سلاح را در سر می‌پروراند، انتظار می‌رفت که از آن نهایت استفاده را ببرد. با این حال، در دستان او، از مرهم به پودر تبدیل می‌شد و پودر همدردی نامیده می‌شد . او وانمود می‌کرد که دانش آن را از یک راهب کارملیت، که آن را موکل جن در ایران یا ارمنستان آموخته بود، دعانویس پرند از یک فیلسوف شرقی مشهور، به دست آورده است. شاه جیمز، شاهزاده ولز، دوک بوچینگام و بسیاری از شخصیت‌های نجیب دیگر به اثربخشی آن اعتقاد داشتند. نمونه قابل توجه زیر از روش درمانی او توسط سر کنلم برای انجمنی از دانشمندان در مون‌پلیه خوانده دعانویس فولاد شهر شد.

آقای جیمز اعمال مربوط به جادو هاول، کافر نویسنده مشهور کتاب نامه‌های مختلف که به طور اتفاقی در حالی که دو نفر از بهترین دوستانش در حال دوئل بودند، به دستشان رسید، به میان آنها دوید و سعی کرد آنها را از هم جدا کند. او شمشیر یکی از مبارزان را از دسته گرفت، در حالی که همزمان، تیغه شمشیر دیگری را گرفت. آنها که با خشم به جان هم افتاده بودند، تلاش کردند تا خود را از مانعی که دوستشان طلسم ایجاد کرده بود، دعانویس زنگی‌آباد خلاص کنند. و با انجام این کار، کسی که شمشیرش توسط آقای هاول با تیغه گرفته شده بود، آن را با خشونت بیرون کشید و نزدیک بود دستش را قطع کند، توسل اعصاب و ماهیچه‌ها را قطع کرد و تا استخوان نفوذ کرد.

دیگری، تقریباً در همان لحظه، شمشیر خود طلسم را رها کرد و ضربه‌ای به سر حریف خود زد که آقای هاول با مشاهده آن، دست زخمی خود را با دعانویس پرند سرعت فکری بالا آورد تا از ضربه جلوگیری کند. پرند شمشیر بر پشت دست از قبل زخمی او افتاد پیشینه تاریخی و آن کیمیاگری را به شدت برید. سر کنلم دیگبی گفت: «به دعا نظر می‌رسید که انگار ستاره‌ای نحس بر سرشان افتاده دعانویس پرندک است، که اگر در آن زمان عقل سلیم داشتند، هر دو خون آن دوست عزیز را که جانش را برایش فدا می‌کردند، ریخته بودند.» با دیدن صورت آقای هاول که از دست زخمی‌اش کاملاً آغشته به خون بود، هر طلسمات رمال دو شمشیرهای خود را به زمین انداختند و او را در آغوش گرفتند و دستش را جادو سیاه با بند جوراب بستند تا رگ‌هایی که بریده شده و خونریزی شدیدی داشتند، بسته شوند.

پرند

سپس او را به خانه بردند و جراح فرستادند. شاه جیمز که دعانویس به آقای هاول بسیار وابسته بود، بعداً جراح خود را برای مراقبت از او فرستاد. ما باید روایت را از زبان سر کنلم دیگبی ادامه دهیم: او می‌گوید: «این شانس من بود که سخت در کنار او بستری شوم؛ و چهار یا پنج روز بعد، وقتی خودم را آماده می‌کردم، او به خانه من فرشتگان آمد و از من خواست که زخم‌هایش را ببینم. او گفت: «چون می‌دانم شماره ملا که شما درمان‌های خارق‌العاده‌ای برای چنین مواردی دارید.»گاهی اوقات؛ و جراحان من نگرانند که مبادا به قانقاریا تبدیل شود، و بنابراین دست اعمال صالح باید قطع دعانویس سطر شود.

در واقع، چهره‌اش جادو کهن نشان داد که درد زیادی دارد، که به گفته‌ی خودش، با توجه به التهاب شدید، غیرقابل تحمل بود. به او گفتم که با دعانویس پرند کمال میل به او خدمت خواهم کرد؛ اما اگر احتمالاً می‌دانست که چگونه می‌توانم بدون لمس کردن یا دیدن او، او را درمان کنم، شاید خود را در معرض روش درمانی من قرار نمی‌داد؛ زیرا احتمالاً دعانویس دوگنبدان آن را یا بی‌اثر یا خرافاتی می‌دانست. دعانویس پرند او پاسخ داد: «چیزهای شگفت‌انگیز بسیاری که مردم در مورد روش پزشکی شما برای من تعریف کرده‌اند، هیچ شکی در مورد اثربخشی آن به من نمی‌دهد؛ و تمام آنچه که می‌خواهم به شما بگویم در ضرب‌المثل اسپانیایی «بگذار معجزه انجام شود، هرچند محمد آن را انجام دهد» آمده است.» «از او ذکر هر چیزی که خون روی آن بود خواستم.

او فوراً جورابش را که ابتدا دستش را با آن بسته بودند، آورد. و وقتی من یک لگن آب خواستم، انگار که می‌خواستم دست‌هایم را بشویم، یک مشت پودر ویتریول را که در اتاق کارم داشتم برداشتم و فوراً آن را حل کردم. به محض اینکه جوراب خونین را برایم آوردند، آن پیشینه‌های فرهنگی بر تفسیر طلسم تأثیر می‌گذارند را در لگن گذاشتم و در این بین، نظاره‌گر کاری بودم که آقای هاول انجام داد، که در گوشه‌ای از اتاق من با یک آقا صحبت می‌کرد، بدون اینکه اصلاً متوجه شود من چه کار می‌کنم. او ناگهان از جا پرید.