طلسم جاودانگی

را راحت‌تر از دسته دوم ترک کنند. کسی که تنباکو برایش محرک است، وقتی مصرف آن را متوقف می‌کند، خواب‌آلود و کسل می‌شود و روزها می‌گذرد تا اینکه در یک طلسم جاودانگی سطح عادی شاد شود. برای کسی که آن را یک ماده مخدر می‌داند، ترک تنباکو به معنای دعوت به اوج عصبیت است. برای جورج هنری، تنباکو یک ماده مخدر بود و اکنون اعصابش به هم ریخته بود. با این حال، او کنده بود و تحریک‌پذیر و رنج‌کشیده بود، تا جایی که می‌توانست تحمل کرد. سرانجام، همانطور که در مورد هر مرد سالمی که در انکار نفس پافشاری می‌کند، سرانجام فرا رسید، پایان غم و اندوه زیاد در مورد تنباکو فرا رسید، اما در این فاصله طلسم جورج هنری در برزخ، بدون اجاره، اقامت داشت.

دعانویس : و بدین ترتیب – این وقایع صرفاً نمونه‌ای از آن هستند – مرد خود را مجبور به پذیرش کمابیش فلسفی زندگی جدیدی کرد که ضرورت او را به آن سوق داده بود. اگر یاد نگرفت که آن را دوست داشته باشد، حداقل یاد گرفت که محرومیت‌های آن را بدون اخم مداوم بپذیرد. اما از مرد طبقه پایین، چیزی بیش از صرفِ خود-انکاریِ فیزیکی خواسته می‌شود. نقشه‌های مشرکان فکری‌اش با شکست مواجه می‌شود و سرانجام به فروش نیروی کارِ جسمش روی می‌آورد. این فروشِ نیروی کار ممکن است کار آسانی به نظر برسد، اما برای مردی که نه آموزش جفر دیده و نه مهارتی در مفاهیم تجلی در سنت‌های معنوی پدیدار می‌شوند کارِ یدی دارد، آسان شیطان نیست.

طلسم جاودانگی

جورج هنری خیلی ابجد زود این درس را آموخت و انرژی مثبت دلش فرو ریخت. او به آخر خط رسیده بود. او سعی کرده بود آنچه اعمال مربوط به جادو را که نیاز داشت قرض بگیرد و شکست خورده دعانویس تکاب بود. طلسم جاودانگی صرفه‌جویی‌هایش تنها عمرِ قابل تحملش را تمدید کرده بود. او که فرسوده و گرسنه بود، در هر کاری به دنبال «شغل» می‌گشت و از همه آشنایان دوری می‌کرد، زیرا غرورش اجازه نمی‌داد چنین درخواستی از آنها داشته باشد. هر روز در میان غریبه‌ها به دنبال کار می‌گشت. چیزی پیدا نمی‌کرد. دوران رکود تجاری و صنعتی دعا نویسی بود و دعانویس هزاران کارگر بیکار بودند. او به مردانی که در دعانویس خیابان‌ها کار می‌کردند و پیاده‌روها را مرتب می‌کردند، حسادت می‌کرد.

آنها حداقل دستمزد ناچیزی داشتند و کاری برای فرشتگان سرگرم کردن ذهنشان. هفته‌ها و ماه‌ها پیشینه تاریخی گذشت. جورج هنری اکنون در دفتر کوچک خود زندگی می‌کرد و می‌خوابید، دفتری که اجاره‌اش را چند ماه پیش از شروع طوفان‌های فقر و تنگدستی پرداخت کرده بود. در اینجا، وقتی که در احضار جستجوی کار، گشت و گذارهای دعانویس فاروج نامنظمی نمی‌کرد، رویا می‌دید و در فکر فرو می‌رفت. او از خود می‌پرسید که چرا انسان‌ها به هر حال وارد زندگی تب‌آلود و نامطمئن شهرهای بزرگ می‌شوند. او به آرامش روستایی که در آن متولد شده بود فکر می‌کرد؛ به گل‌های ختمی و مرغ‌های مگس‌خوار، به روشنایی و رهایی از دغدغه‌ای که نصیب انسان‌ها در آنجا می‌شد.

آنها تجملات یا لذت‌های شدید کمی کافران داشتند، اما به عنوان پاداش کار – کاری که همیشه در دسترس بود – حداقل از غذا و سرپناه مطمئن بودند. اشتیاق زیادی برای ورود به دنیای طبیعت و رهایی از هر آنچه که در اطرافش می‌چرخید، به او دست داد، اما با این اشتیاق، این یادآوری نیز همراه طلسم بود که حتی در خانه‌ی پربرکت جوانی‌اش نیز جایی برای او وجود ندارد. طلسم جاودانگی روزی، پس از گذشت سال‌ها از این نوع زندگی، خیالی وحشی ذهن جورج هنری را فرا گرفت. از میان ویرانه‌های تمام سرمایه‌گذاری‌های بی‌ثمرش، یک چیز برای او باقی مانده بود. او هنوز مالک زمین بود و با کمی تلخی به این فکر نوشتن دعا و طلسم می‌خندید.

او مالک قطعه بزرگی از جنگل صنوبر خشک و بی‌حاصل، به مساحت هزار و ششصد هکتار، در منطقه‌ای متروک در میشیگان بود که دارایی‌هایش در امتداد سواحل دریاچه امتداد داشت. عمویش این زمین را به قیمت پنجاه سنت برای هر هکتار خریده بود و آن را در ازای وامی که طلسم نویس در روزهای پررونق‌تر برادرزاده‌اش گرفته بود، به جورج هنری واگذار کرده بود. جورج هنری مرتباً مالیات ناچیز را پرداخت می‌کرد و با تشدید مشکلاتش سعی می‌کرد ملک با ارزش مبهم را به هر دعا جادو قیمتی بفروشد، اما هیچ‌کس آن را نمی‌خواست. این زمین، اگرچه برایش یک وعده غذایی نمی‌آورد، حداقل مال خودش بود و او استدلال می‌کرد که اگر عبادت کردن بتواند به آن برسد و یک کلبه کوچک روی آن بسازد، می‌تواند به نوعی زندگی طلسم موفقیت در آزمون کند.

این فکر عجیب به نحوی به او الهام بخشید. او به شدت تلاش می‌کرد. او یک بشکه گوشت خوک و یکی دو بشکه آرد و مقداری سیب‌زمینی، یک تفنگ و یک تبر تهیه می‌کرد؛ او یک کاپیتان دریاچه، یک دوست قدیمی را دعا می‌شناخت که به راحتی او را جادو نسخ خطی در سفر شیطانی اجنه غیر مسلمان بعدی با قایق بادبانی‌اش گشایش می‌برد و او را به اموالش می‌رساند. اما گوشت خوک و آرد و سایر مایحتاج هزینه داشت؛ او چگونه می‌توانست آن را تهیه کند؟ این مشکل او را رمل دلسرد نکرد. این نقشه به او کاری قطعی برای انجام دادن طلسم برای طلاق توافقی داد.

طلسم زیبایی او تصمیم گرفت تمام غرور خود را کنار بگذارد و برای آخرین بار از برخی از کسانی که از ملاقات مجدد آنها وحشت داشت، درخواست وام کند. دعا مطمئناً می‌توانست مبلغ کمی را که نیاز داشت از دوستانش جمع‌آوری کند و سپس به جنگل برود. طلسم جاودانگی شاید در آنجا ذهن و قلبش آرام می‌گرفت و روزی مانند غول معمولی که با شراب تازه تجدید قوا شده است، به دنیا بازمی‌گشت. شگفت‌آور است که چگونه یک شیاطین تصمیم ثابت، هر چقدر هم عجیب و غریب، به انسان کمک می‌کند. همین که در ذهن خودش این تصمیم گرفته شد، بی‌باکی جدیدی را در جورج هنری ایجاد کرد.

او دوباره توانست به مسائل بی‌طرفانه نگاه کند. برای اولین شیطانی بار پس از هفته‌ها خوب خوابید. صبح روز بعد، وقتی جورج هنری از خواب بیدار شد، ذره‌ای از عزم و اراده و شجاعت فزاینده‌اش کم نشده بود. خورشید درخشان‌تر از روز قبل به نظر می‌رسید و هوا اکسیژن بیشتری به اندازه یک فوت مکعب داشت. به انبوه نامه‌های باز نشده روی سید و حاجی میزش نگاه کرد – نامه‌هایی که هفته‌ها شجاعت اخلاقی برای باز کردنشان فرشته را نداشت – و به ترسش از کلیسا گرگ‌ها خندید. بگذار گرگ زوزه بکشد! او به موسیقی علاقه‌مند می‌شد. او قهرمان قهرمانان می‌شد و بی‌وقفه نامه‌هایش را باز می‌کرد، نامه‌هایی که هر کدام به خودی خود برای تخیلش وحشتناک بودند؛ اما با تمام شجاعت تازه یافته‌اش، جورج هنری هنوز هم برای نزدیک شدن به میزش به تلاش نیاز دعانویس جاجرم داشت.

جورج هنری تنها، با دندان‌های چیده شده و چشمانی فروافتاده، کارش را شروع کرد. داستان قدیمی و تکراری بود. صورتحساب‌های معوقه، تهدیدهای مربوط به شکایت، نامه‌های سازمان‌های جمع‌آوری، کاغذهای قرمز، آبی، کافران کرم و جادو کاهی طلسم موفقیت در زندگی رنگ – چقدر از همه آنها متنفر بود! ناگهان به نامه جدیدی برخورد کرد، نامه‌ای شیطانی مربعی، طلسم جاودانگی ضخیم، با آدرسی مشخص کیمیاگری و محترم. جورج هنری با دعا نویسی قلبی که به تپش افتاده بود گفت: «ممکن است این یک دعوتنامه باشد؟» پاکت اصلاحات آینده ممکن است شامل ارجاعات طلسم گسترده‌تر باشد محکم را باز کرد و کلماتی را که در آن بود خواند. سپس خیلی بی‌حرکت، با چشمان بسته، به صندلی‌اش تکیه داد.

دلش برای رنجی که کشیده بود، سوخت. «رنج کشیده بود» – بله، درست است، چون همه چیز مربوط دعا به گذشته بود. نامه روشن می‌کرد که طلسم جاودانگی او نسبتاً مرد ثروتمندی است. همین. این زمین صنوبر در میشیگان، زمین مورد تنفر بود – اما نه جادو سیاه کاملاً منفور، زیرا او به فکر تبدیل آن به خانه خود افتاده بود. عرضه صنوبر محدود است و کارخانه‌های کاغذسازی دهان‌های بزرگی دارند. طلسم موفقیت در هر کاری قیمت مواد اولیه بالا رفته بود و شکارچیان صنوبر، زمین جورج هنری را ارزشمندترین زمین در منطقه برای خود یافته بودند. یک سندیکا برای هر جریب از این قطعه زمین، صد دلار به او پیشنهاد داد.

جاودانگی

شادی نتوانست جورج هنری هریسون را بکشد. جادو سیاه این موضوع تا حدودی او را مبهوت کرد، اما او قدرت‌های شفابخشی فوق‌العاده‌ای از خود نشان داد. وقتی آن روز صبح پس از یک خرج پنج سنتی، ناهار رایگان می‌خورد، چیزی در وجودش بود که مانع از اظهار نظر کودن‌ترین متصدی بار دنیا در مورد میزان مصرف می‌شد. او به دلیل اینکه کلاهش کهنه، کتش از درزها خاکستری و کفش‌هایش ترک خورده بود، چندان افسرده نبود. رفتارش وقتی به وکیل، دوست سابقش، مراجعه کرد، کاملاً شبیه یک جنتلمن آمریکایی بود که کاملاً در آرامش بود. ظرف چند روز، جورج هنری هریسون مبلغ صد و شصت هزار دلار، منهای هزینه ناچیز برخی نیازهای فوری شخصی، به حساب بانکی خود واریز کرد.

سپس یک روز دعانویس صبح، به دفتر کوچک خود که اکنون تمیز و مرتب بود، رفت. دوباره به صندلی‌اش تکیه داد و خود را وقف تفکر کرد، افرادی که دعا ذهنش طلسم جاودانگی درگیر آنها بود، طلبکارانش بودند. عنوان مناسب برای شرح مختصری که در ادامه می‌آید باید «جشن پرداخت صورتحساب‌ها» باشد. اینجا مردی بود که کافر رنج کشیده بود، اینجا مردی بود که به خودش شک دعانویس گلبهار کرده بود و حالا دعا ناگهان و متکبرانه مستقل شده بود. او می‌دانست که جادوگر طلبکارانش ناامید هستند. اینکه او آنقدر دعاوی کمی برای رسیدگی داشت، فقط به این دلیل بود که کسانی فرشتگان که به آنها بدهکار بود، استدلال کرده بودند که هزینه وصول بدهی، بیش از مبلغی است که در نهایت از این مرد به دست می‌آورد، مردی که به نظر آنها هیچ دارایی واقعی نداشت.

رفتار آنها تحقیرآمیز متون کهن شده کافر بود. اکنون او با جسارت و خوشرویی جلو می‌آمد. در دوران افول یک مرد، زمانی هست که قرض می‌گیرد و جفت روحی با خوشرویی یادداشتش را می‌دهد.