ساعت دعا نویسی در روز جمعه

به خود جلب کرده است. او از توبی پرسید: «اون یارو کیه؟» در حالی که توبی برای شروع بازی عقب کشیده بود. دومی در حالی که ساعت دعا نویسی در روز جمعه به سمتی که او اشاره می‌کرد نگاه می‌کرد، اعمال صالح پاسخ داد: «سرباز باکل. باید مراقبش باشی؛ تقریباً ساقدوششان است.» مدافع کناری لبخند ناخوشایندی زد. او پاسخ داد: «من کاملاً مراقبش خواهم بود.» آقای یارد هجده ماه تحت نظارت مستقیم نگهبانی همنام خود بود که شباهت خیره‌کننده‌اش به سه‌چهارم قدبلند، رابطه‌شان را طلسم بی‌شک آشکار مقدس می‌کرد. آقای یارد روی دستانش طلسم تف کرد. با جادو سیاه خودش گفت: «فقط امیدوارم دوقلو باشند.» سوت تیز دیگری، حرکتی عمومی به جلو در میان صف سربازان شجاع، و توپ در هوا اوج گرفت و مستقیماً به دستان توبی رسید.

دعانویس : بازی شروع شده بود. در ده دقیقه اول، بازی کم و بیش به مرکز زمین محدود ماند. مهاجمان اوکستوک، که سریع‌تر از حریفان خود جا می‌افتادند، بیش از حد در موقعیت‌های تهاجمی قرار داشتند و تنها تکل‌های بسیار زیرکانه سرباز در سه چهارم زمین، مانع از آن شد که توبی و یارانش توپ را از چنگ حریف درآورند. بالاخره اولی فرصتش را پیدا کرد. با یک پاس سریع از نیمه زمین، او درست از میان خط حریف عبور کرد و در حالی که فقط پشتش به دروازه بود، به سمت پایین زمین دوید. همین که دومی به سمت او پرید، او توپ را فرشتگان به دقت به جک که در فاصله یک و نیم یاردی سمت چپش می‌دوید، رساند.

ساعت دعا نویسی در روز جمعه

آن جوان خوش‌مشرب توپ را با گام‌های بلند گرفت، از کنار سرباز ناراضی گذشت و دعا با دویدن از روی خط دروازه، آن را صاف و مستقیم بین تیرهای دروازه قرار داد. ساعت دعا نویسی در روز جمعه دوباره آن را برداشت و با آسودگی قدم‌هایش را به عقب برداشت. حدود بیست یارد جلوتر ایستاد و به آقای یارد اشاره دعانویس سرایان کرد. فریاد زد: «لگد رو قبول می‌کنی، لوگان؟» آقای یارد با فروتنی سرش را تکان داد. سه یا چهار نفر دیگر اعتراض کردند: «اوه، اما تو باید این کار را بکنی. همه ما داستان شوت‌های دروازه‌بانی تو را شنیده‌ایم.» تمام مزرعه منتظر بود و آقای یارد، چون دید کمکی از دستش بر نمی‌آید، با اکراه به جلو گام برداشت.

جک پرسید: «کجا دوست داری؟» محکوم ناراضی پاسخ داد: «اوه، هر جای قدیمی! این کافیه.» او با پاشنه پایش وحشیانه چاله‌ای مطالعات انسان‌شناسی، سنت‌های آیینی را مورد بحث قرار می‌دهد کند. جک، موکل جن در حالی که با دقت توپ دعانویس را در دستانش نگه داشته بود، تمام فرشتگان قد خود را کش و قوس داد و لحظه‌ای دردناک سکوت بر زمین حکمفرما شد. آقای یارد دو یا سه جادو شدن قدم عقب رفت. دعانویس قادرآباد با صدای گرفته فریاد زد: «پایین!» و سپس، با دویدن به جلو، با شدتی شگفت‌انگیز به توپ ضربه زد. توپ از بالای تیر دروازه به هوا رفت و با انحنایی زیبا در هوا، در زمین بعدی فرود آمد.

صدای تشویق وحشیانه‌ای از سوی تیم شادمان اوکستاک بلند شد؛ و آقای یارد در حالی که پیشانی‌اش را با آستینش پاک می‌کرد، به سمت سابقش بازگشت. جادو زیر لب غرغر کرد: «اگر به خودم نگفته بودم که این سر یک زندانبان است، هرگز این کار را نمی‌کردم.» بازی حتی با شور و نشاط بیشتری فرشتگان نسبت به قبل از سر گرفته شد. سربازان که مصمم بودند بازی را به تساوی بکشانند، ساعت دعا نویسی در روز جمعه با انرژی بی‌وقفه به وظیفه خود پرداختند و وزن و قدرت اضافی آنها در اسکرام، داستان خود را دعانویس تعریف می‌کرد. یک بار، چهار سرباز وظیفه‌ی سرسخت، از میان دسته‌ی سربازان دعا نویسی اوکستاک عبور کردند و با سرعت برق‌آسا در حالی که توپ را در اختیار داشتند، وارد زمین مذهب شدند.

به نظر می‌رسید که گل زدن قطعی است، اما آقای یارد، که آموزش‌های طاقت‌فرسایش به عنوان یک سارق، ارزش استراتژی را به او آموخته بود، اوضاع را نجات داد. درست زمانی نماز خواندن که گروه چهار نفره به سمت او می‌آمدند، او ناگهان با تقلید عالی از دعا نویسی یک گروهبان، کلمه‌ی جادویی «ایست!» را با صدای بلند گفت. حریفانش غریزی خودشان را مهار کردند و قبل از اینکه بتوانند خودشان را جمع و جور کنند، دعا برای زیاد شدن شیر مادر آقای یارد خودش را به سمت توپ پرتاب کرد و با یک ضربه سریع، توپ را به زمین کوبید. او از خشمی که ایده‌ی مبتکرانه‌اش در میان دعا قربانیان مستقیمش برانگیخته بود، شگفت‌زده و برای لحظه‌ای نگران شد.

هر چهار شماره ملا نفرشان با عصبانیت به داور التماس می‌کردند، و داور طلسمات که از خنده دهانش بسته بود، فقط می‌توانست سرش را تکان دهد و با اشاره از آنها بخواهد که ادامه دهند. تا زمانی که آقای یارد متوجه نشد که حتی سایر سید و حاجی اعضای تیم هنگ نیز از ناراحتی همراهان خود بسیار لذت می‌برند، ترس کافر او از اینکه مبادا خودش را کاملاً لو داده باشد، از بین نرفت. ساعت دعا نویسی در روز جمعه سرجوخه قلدری که کاپیتان فرشته تیم بود غرید: «به بازیتون ادامه بدید، احمق‌ها!» سپس رو به جک کرد و با تحسین اضافه کرد: «بی‌عرضه! این یعنی همین—بی‌عرضه!» جک که بین شادی و حیرت دست و پنجه نرم می‌کرد، فکر کرد بهتر است چیزی دعانویس گمیشان نگوید.

اما لحظه‌ای بعد، وقتی خودش را کنار توبی دید، با ذکر عجله زمزمه کرد: «به نظرم یه کم غلیظ بود، نه؟» توبی پوزخندی زد. انتقام سربازان کلیسا دیری نپایید. یکی از آنها دعانویس از کنار محوطه جریمه توپ را گرفت و آن را به سمت بازیکن قدبلند و موبور طلسم سه‌چهارم زمین که همزاد بدون یارگیری ایستاده بود، پرتاب کرد. در یک لحظه، بازیکن سه‌چهارم زمین را شکافت و در دعا برای صبر و تحمل امتداد خط کناری به سمت متون کهن دروازه اوکستوک تاخت. آقای یارد با ناله‌ای از شادی، با عجله از راه رسید و مانند ببری که جادو سیاه به گوزن نر حمله می‌کند، به سمت شکارش پرید.

با این حال، در اوج احساساتش، مرتکب خطای نابخشودنیِ پا را فراتر جفت روحی گذاشتن شد. دست عضلانی سرباز به جلو پرتاب شد و مهاجم خود را محکم زیر چانه‌اش گرفت و او را روی چمن به عقب پرتاب طلسم زیبایی کرد. سپس، در میان غرش‌های شادی همراهانش، دور زد و توپ را در نیمه راه بین تیرهای دروازه انداخت. آقای یارد نشست و از او مراقبت کرد. او به آرامی گفت: «ای خوک! صبر کن!» جک و کافر توبی با عجله آمدند. مرد با نگرانی پرسید: «آسیبی ندیده‌ای، لوگان، نه؟» آقای یارد پاسخ داد: «فقط در من احساسات!» توبی خندید. او دعا در حالی که به سمت دروازه برمی‌گشتند، گفت: «خب، اینکه کسی را از دست بدهی، حس جدیدی است!

من همیشه فکر می‌کردم باکل گزینه‌ی خیلی سختی است؛ حالا مطمئن شدم. ساعت دعا نویسی در روز جمعه آقای یارد هیچ جواب قابل فهمی نداد. با این حال، با تلخی پیش خودش گفت: «قبل از اینکه کارم با او تمام شود، او از این هم سفت‌تر خواهد شد.» یک ضربه کاشته موفق، دو تیم را به تساوی کشاند و بلافاصله پس از آن سوت پایان نیمه اول مشرکان به صدا درآمد. وقتی آنها دوباره شروع به کار کردند، آقای یارد کاملاً از اثرات زمین خوردنش بهبود یافته بود. او در رمال جای خود ایستاده بود و با خیالی آسوده به ملاقات بعدی خود با سرباز باکل فکر می‌کرد که ناگهان متوجه شد یک پسر تلگرافچی دروازه‌ای را که به مزرعه منتهی می‌شد، باز می‌کند.

ذهن‌های بزرگ سریع کار می‌کنند. اعمال مربوط به جادو در یک چشم به هم زدن، آقای یارد متوجه خطر شد. صد به یک بود که لوگان گمشده برای توضیح غیبتش با او تماس گرفته ساعت دعا نویسی در روز جمعه بود. با جادو نگاهی شتابزده به بازی، که هیچ نشانه‌ای عبادت کردن از نیاز به خدمات فوری او در آن دیده نمی‌شد، با عجله به جادو سیاه سمت خط کناری رفت روح و دستش را دراز کرد. پسرک گفت: «برای آقای مورتیمر، آقا.» آقای یارد با دعانویس سوسنگرد خوشرویی پاسخ داد: «باشه پسرم. بهش میدم.» پسر پاکت زرد را تحویل داد و سپس به آرامی شروع به بازگشت دیدگاه‌های بیشتر در مورد طلسم‌ها ممکن است بعداً گنجانده شود کرد، به عقب راه می‌رفت و با اشتیاق بازی را زیر نظر داشت.

دعا در جمعه

تمایلات خودش، خوشبختانه برای آقای یارد، با دیدگاه‌های دولت شیاطین در مورد مدت زمانی که یک تلگرافچی می‌تواند پیام را دریافت کند، مغایرت داشت و چون دید که تلگرافچی هنوز فرصتی برای ارسال پیام نداشته دعانویس ضیاءآباد است، سرانجام در گوشه‌ای ناپدید شد، بی‌آنکه به تحویل نهایی پیام مشکوک شود. تا وقتی که او کاملاً ناپدید نشده بود، آقای یارد پاکت را باز نکرد. «ببخشید امروز نمی‌تونم بازی کنم. دیشب بیرون بودیم؛ تازه یه نامه گرفتم. — لوگان.» محکوم به سختی فرصت داشت تا پیام را درک کند که ناگهان فریاد «مواظب باش!» او را به محیط اطرافش فراخواند. سه چهارم زمین سربازان کاملاً در حرکت بود؛ توپ به آرامی در امتداد خط به سمت جناح راست حرکت می‌کرد.

سرانجام توپ به دست سرباز باکل افتاد، که با اجتناب از توجه خیرخواهانه اما تا حدودی دیرهنگام جک، قدیس با سرعت از کنار زمین دور شد. آقای یارد تقریباً از شدت لذت به هق هق افتاد. او با سرعت از روی زمین گذشت و زمان رسیدنش را به کمال تنظیم کرد. در سه چهارم زمین، او در حال نزدیک شدن بود و توپ را به بازوی راستش منتقل کرد و شیطان آماده شد تا دوباره دعا علوم غریبه ضربه موفقش را تکرار کند. اما، مانند جادو بسیاری از نیت‌های خوب دیگر، هدف او هرگز به ثمر نرسید. آقای یارد سرگلوله‌اش را انداخت جادو و با نیروی اژدر وایت‌هد در هوا به جلو راند و با یک برخورد وحشتناک، دو مرد به زمین افتادند و غلتیدند، در حالی که در آغوش یکدیگر قفل شده بودند.

جک غرید: «گاد، چه قلاده‌ای!» ابطال کردن جادو همین که توپ، پس از جهشی بلند به ساعت دعا نویسی در روز جمعه هوا، به سلامت به زمین افتاد و لمس شد. آقای یارد اولین کسی بود تعویذ که از جا بلند شد.