دعانویس بران علیا

قرار داده شده بود. این آیین‌های نمادین در طول نسل‌ها تکامل یافته‌اند بنا بسیار بزرگ و به خوبی تراشیده شده بود – با همان الگوهایی که در تصویر نشان داده شده است. ویژگی اصلی دعانویس بران علیا آن این بود که جسد، به جای اینکه با خاک پوشانده شده باشد، با چیزی شبیه به یک قایق رانی یا “کنده شده” که وارونه شده بود، پوشیده شده بود که کف آن با زحمت تراشیده شده بود. در هر یک از دو طرف، در سر و پای قبر، یک تیغه چوبی به طول بیست و یک اینچ به زمین فرو رفته بود، شبیه تیغه چوبی تیغه چوبی.به شکل تیغه شمشیر. هر یک از این چهار تیغه به طور یکسان تراشیده شده بودند و طرحی عجیب شبیه عدد ۸۸ داشتند.

دعانویس : اینکه آیا آینوها معنایی به این طرح نسبت می‌دهند یا خیر، نمی‌توانم بگویم، و همانطور که طلسمات خوانندگانم به یاد دارند، شرایط عجیبی که طی آن یکی از این تیغه‌ها را به دست آوردم، به من اجازه نداد سوالات زیادی در این مورد بپرسم. اغلب از خود می‌پرسیدم که آیا این بدان معناست که زندگی از جایی که نسخ خطی آغاز شده است، آغاز می‌شود، به دور خود می‌چرخد و پایان می‌یابد؟ با این حال، به احتمال زیاد روح هیچ معنایی به آن خطوط نسبت داده نشده است، زیرا چنین[صفحه ۲۲۷] افکار عمیق به سختی با فلسفه آینو – به همین شکلی که هست – هماهنگ است.

دعانویس رباط سنگ

دعانویس بران علیا

آینوها وقتی جسد دفن می‌شود، برای سوگواری یا دعا یا نگرانی در مورد قبر نمی‌ایستند. کسانی که جسد را لمس کرده‌اند، دست‌های خود را در شیطانی تشتی از آب که برای این منظور آورده شده است، می‌شویند. سپس آب روی قبر ریخته می‌شود و تشت شکسته می‌شود. آینوها به ندرت به گورستان‌های خود سر می‌زنند، مگر زمانی که کسی باید دفن دین شود. آنها از اینکه مردگانشان مورد آزار و اذیت ذکر انرژی مثبت قرار گیرند متنفرند و هیچ چیز آنها را بیشتر از این عصبانی نمی‌کند که بدانند غریبه‌ای در نزدیکی محل دفن آنها بوده است. وقتی مردی می‌میرد، سعی فرشته می‌کنند او و کارهایش را فراموش کنند، دعانویس بران علیا که معمولاً در آنها به کمال می‌رسند.

دعانویس زاهدان طلسم این امر طبیعتاً به چیزی شبیه به تداوم در تاریخ کشور منجر نمی‌شود و ممکن است تا حدودی دلیل نداشتن آنها باشد. علاوه بر این، هیچ یک از مقبره‌ها نام یا نشان شخصی را که برای شیطان او ساخته شده است، ندارند. مقبره‌های کودکان از نظر شکل مشابه مقبره‌های بزرگسالان هستند، فقط اندازه آنها کوچکتر است. آینوها هنگام حمل مرده مشرکان – یا همانطور که باید بگوییم، رفتن به مراسم تشییع جنازه – بهترین لباس‌های خود را می‌پوشند، و هنگامی که مراسم تدفین تمام می‌شود، همگی بی‌اختیار طلسم مست می‌شوند تا فقدان دوست از دست رفته را جبران کنند. برای رها کردن این موضوع تا حدودی تلخ و بازگشت به هنر روزمره، شاید خوب باشد اشاره کنیم که طرح‌های گلدوزی به هیچ وجه با کنده‌کاری‌های چوبی تفاوتی ندارند.

دعانویس پیرانشهر آنها اغلب به دلیل سهولت بیشتر مواد، با دقت بیشتری پرداخت می‌شوند، اما خطوط و تمام ویژگی‌های الگوها یکسان هستند. در خالکوبی‌ها، طرح لوزی جادو و نوارها دو طرحی هستند که بیشتر استفاده می‌شوند. صلیب مصری گاهی اوقات با ( ) و همچنین نوعی فیلفوت معکوس یا سواستیکا دعانویس دیده می‌شود . علاوه بر این، صلیب سنت اندرو با یک خط اضافی غیرمعمول نیست ( X| ). در جلد حاضر، این تمام چیزی است که من در مورد هنر آینو می‌توانم بگویم. با این حال، می‌توانم اضافه متون کهن کنم که تزئینات آنها نمی‌توانست ابتدایی‌تر از این باشد، اما فراوانی آنها در سلاح‌ها، لباس‌ها، ابزارها و قبور به ما نشان می‌دهد که هنر، اگرچه توسط آینوها درک نمی‌شود، اما دعا جذابیت خاصی دارد که به فرشتگان دلیل جهل آنها، دعانویس بران علیا نمی‌توانند آن را قدیس توضیح دهند.

آنها هنر را می‌شناسند بدون اینکه بدانند هنر به چه معناست. خطوط خاص و طرح‌های ساده‌ای که برایشان آشناست، به مذاقشان خوش می‌آید، وگرنه همه وسایلشان را جادوگر با فرشتگان آنها زینت نمی‌دادند. اما این نشان دهنده هیچ روشنفکری بزرگی نیست. صلیب مصری [صفحه ۲۲۸]فعالیت، زیرا مغز آینو مذهب نمی‌تواند فراتر از آن نقطه برود. از آنجایی که هنر در حالت طبیعی خود صرفاً نتیجه تصویری چیزی است که مغز درک کرده است، ما در این آغازهای خام، دلیل محکم دیگری داریم که نشان می‌دهد قدرت مغز آینوها در واقع بسیار محدود است و ناتوانی آنها در نمایش شکل حیوانات با توجه به آنچه سایر وحشیان انجام داده‌اند، خارق‌العاده به نظر می‌رسد؛ اما البته خرافات ممکن است در رد شیاطین رمال این نکته حرفی برای گفتن داشته باشد.

آینوها در مقیاس تمدن رتبه بسیار پایینی دارند؛ طلسم نویس آنها احتمالاً پایین‌تر از سیاه‌پوستان استرالیایی و ساکنان درخت هند هستند که قرار است جزو پست‌ترین نژادها در خلقت باشند. ترا دل فوئگی‌ها و برخی قبایل آفریقایی آنها را به شدت تحت فشار قرار می‌دهند؛ اما در مجموع، آینوها در مسابقه بزرگ توسعه انسانی بسیار اجنه غیر دعانویس هادیشهر مسلمان عقب مانده‌اند. یک لوله‌ی آینو یک نی آینو. [صفحه ۲۲۹] فصل بیست و دوم. سرهای دعانویس آینو و قیافه‌شناسی آنها. چهره‌های آینوها به هیچ وجه زشت نیستند و سرهایشان به طرز شگفت‌انگیزی زیبا است، هرچند البته همانطور که انواع پست‌تر وجود دارد، دعانویس بران علیا انواع ظریف‌تر هم وجود دارد؛ که از طریق آن به درجه‌بندی و مقایسه می‌رسیم.

این ایده کلی که همه آینوها زشت هستند، از روایت‌های معدود کسانی ناشی شده است که در بخش‌های متمدن‌تر یزو سفر کرده‌اند و تنها تعداد محدودی از دورگه‌ها و ژاپنی‌های جادو سیاه واقعی را دیده و مطالعه کرده‌اند و آنها را با آینو اشتباه گرفته‌اند. در یکی از آخرین نشریات مربوط به آینو، عکس‌هایی از ژاپنی‌ها و دورگه‌ها به عنوان دعانویس قلعه‌نو علیا نمونه‌های معمول نژاد آینو ارائه شده است؛ و یک یا دو آینو واقعی به عنوان پدیده و استثنا ارائه شده‌اند. اینکه آینوها به طرز منزجرکننده‌ای کثیف هستند، شکی نیست؛ اینکه از بسیاری جهات شبیه میمون هستند، مسلم است؛ اما همچنین اینکه با بررسی جادو شدن دقیق، بسیاری از آنها عاری از ویژگی‌های خوب نیستند، غیرقابل انکار اعمال مربوط به جادو است.

در مورد ظاهر، مقایسه وحشی‌ها با خودمان و قضاوت جادو در مورد آنها از دیدگاه خودمان اشتباه بزرگی است. این منصفانه‌تر از آن نیست که یک سگ فاکس تریر اصیل را با یک سگ پودل اصیل مقایسه دعا نویسی کنیم، که به ضرر یکی از آنهاست. البته جا زدن نژادهای دورگه به ​​عنوان گونه‌های خالص، اوضاع را ده برابر بدتر می‌کند و مسائل را برای کسانی که به دقت کافر اهمیت می‌دهند و به تحقیقات انسان‌شناسی علاقه‌مند هستند، پیچیده‌تر می‌کند. قیافه‌شناسی آینو مطالعه‌ی جالبی است. دعانویس بران علیا علوم غریبه وقتی از نمای تمام رخ به آن نگاه شود، پیشانی باریک و به شدت به سمت عقب شیب دعانویس حمیدیه دارد.

استخوان‌های گونه برجسته هستند و بینی قلاب‌دار، کمی صاف و پهن است ارواح و سوراخ‌های بینی پهن و قوی دارند. دهان عموماً بزرگ است، با لب‌های ضخیم دعانویس و محکم، و لب زیرین به خوبی دیده می‌شود. توسعه‌یافته. فضای بین دعانویس رامهرمز بینی تا دهان بسیار طولانی است، در حالی که چانه که نسبتاً گرد است، نسبتاً کوتاه و خیلی برجسته نیست. بنابراین صورت به شکل یک بیضی کوتاه است. نیمرخ مقعر است و دهان و ابروها برجسته هستند، البته بینی بیشتر از لب‌ها بیرون زده است، اما نه خیلی مشخص. همانطور که گفته شد، چانه و پیشانی عقب‌تر هستند و در ناحیه بالای کاسه چشم، برآمدگی مرکزی بسیار مشخص است؛ همچنین برآمدگی‌های ابرو، که البته کمی کمتر از برآمدگی جادو مرکزی قابل مشاهده هستند.

دعانویس علی آباد کتول گوش‌ها معمولاً بزرگ، صاف و به سادگی توسعه یافته و دارای لاله‌های بلند هستند. اما متأسفانه به جادو سیاه دلیل وزن زیاد گوشواره‌های عظیمشان، این قسمت طلسم از گوش‌هایشان عموماً تغییر شکل زیادی دارد. گاهی اوقات کودکانی را دیده‌ام که سوراخی دعانویس بران علیا در لاله گوششان به اندازه‌ای بزرگ است که می‌توانم انگشتم را از آن عبور دهم. در مورد دیگران، که پوستشان چندان الاستیک کافران نبود، لاله گوش کاملاً پاره شده و دو طرف آن آویزان بود. در افراد مسن‌تر این موضوع چندان دیده نمی‌شود، زیرا موهای کلیسا بلند آنها کاملاً گوش‌هایشان را می‌پوشاند. طول متوسط ​​گوش یک مرد دو و سه چهارم اینچ و برای کافران یک زن دو و نیم اینچ است.

بران علیا

مردم آینو را در شیاطین زمره مغول‌ها طبقه‌بندی کرده‌اند، با وجود اینکه آنها هیچ ویژگی از نژادهای مغولی ندارند. رنگ پوست آنها قهوه‌ای مایل به قرمز روشن است و مانند مغول‌ها زرد و زردرنگ نیست؛ آنها بسیار پرمو هستند و مغول‌ها پوست صافی دارند؛ ویژگی‌های یک نژاد کاملاً متضاد با ویژگی‌های نژاد دیگر است؛ دهان در آینوها قوی و سفت و در مغول‌ها ضعیف است؛ و چشمان آینوها، که قوی‌ترین ویژگی نژادهای مغولی حرز است، نه به سمت بالا متمایل است و نه مانند چینی‌ها یا ژاپنی‌ها بلند و بادامی شکل است، بلکه مانند اکثر مفاهیم طلسم اغلب با سیستم‌های آیینی نمادین همپوشانی دارند اروپایی‌ها، محورهای بلند آنها در یک صفحه افقی قرار دعانویس دلبران دارند.

در واقع، آینوها شباهت بسیار بیشتری به مردمان شمالی اروپا در مرحله ماقبل جفر تاریخ خود دارند تا به هر نژاد مدرنی، و کمتر از همه به مغول‌ها. اما بیایید چشم را با دعانویس یکه‌سعود دقت بیشتری بررسی کنیم. عنبیه قهوه‌ای روشن است و گاهی به خاکستری تیره متمایل می‌شود. به ندرت می‌توان چشم‌های سیاه یا قهوه‌ای خیلی تیره دید، مگر در تعویذ نژادهای دورگه؛ شیاطین و آنها مانند اروپایی‌ها، عمیقاً در جای خود قرار گرفته‌اند. بران علیا پلک‌هایشان ضخیم‌تر از پلک‌های نژاد قفقازی نیست، هرچند که افتاده است، همانطور که در بین افرادی که در معرض تابش کامل خورشید قرار دارند، رایج است.

برآمدگی‌های پهن بسیار موکل جن سنگین و دعا برجسته هستند و بخشی دعانویس بران علیا از پلک بالایی را روی زاویه دعاگر بیرونی دهانه می‌پوشانند. مژه‌ها بسیار بلند هستند و ابروها پرپشت و انبوه هستند. چشم‌ها پر جادو سیاه از حالت‌های حیوانی و گرمای عاطفی هستند.