طلسم جذب دختر

می‌توانست حق رأی دانشمندان را به دست آورد، از پیروزی کوچک خود – رسیدن به اوج جاه‌طلبی‌اش – به عنوان پادشاهی یک چشم در میان نابینایان – راضی به نظر می‌رسید. طلسم جذب دختر اینها آداب و رسوم تاریخی، شیوه‌های معنوی را شکل داده‌اند معرفی من را با کمی تحقیر، مانند یک لارو صرف خیابان گراب، تحمل کردند. آنها اکنون خود را به عنوان منبعی می‌دانستند که این نابغه واقعی از آن زاده شده جادوگر است. در مورد من، من نمایشنامه‌نویس ژیل بلاس در ضیافت کمدین‌ها بودم. و بعد، به ابتکار کسی، جادو همه ما با غرور و افتخار در امتداد پیاده‌روها قدم می‌زدیم. حالا، من همیشه نوعی حسادت به روحیه‌ای داشتم که انجمن خرمگس‌های دوست‌داشتنی را متحد می‌کند؛ و وقتی خودم را اینجا یافتم، با وجود تمام برتری فکری خودآگاهم، به کوچکترین وجه، به سرعت لحنم کنایه‌آمیز شد.

دعانویس : اگر می‌دانستم چه کسی «هپتامرون» را نوشته، حتی از روی ظاهر هم نمی‌توانستم تادی تامز را که تمام شهر را با آهنگش «شلوارهای عمودی بابا» به خروش و هیاهو می‌انداخت، بشناسم. «بی‌خبر بودن» تجربه‌ی ناخوشایندی است، حتی جادو اگر آن آهنگ از آهنگ‌های تادی تامز قابل فهم‌تر نباشد؛ و به تدریج کاملاً وحشی شدم. شهرت در نهایت نسبی است. هیچ راه عمومی برای رسیدن به شهرت وجود ندارد. به عنوان یک اکتساب تعویذ انتزاعی، می‌توان گفت که در بالاترین سطح خود به مردی مربوط می‌شود که ادراک سریع را با همدلی‌های تطبیقی ​​ترکیب می‌کند. من آن مرد نبودم. در کل، به جز فقط همراهی خودم، احساس می‌کردم «از آن وضعیت بیرونم»، معذب بودم چون رنجیده بودم، و رنجیده بودم چون معذب بودم.

طلسم جذب دختر

از این الاغ‌ها متنفر بودم، هر چقدر هم که سوئیتینگ رک و پوست‌کنده حرفشان را می‌زد، اما بیهوده آرزوی موهبت موقت راحت‌طلبی با آنها را داشتم. خیلی عصبانی شدم. و بعد سوار اسلیتر شدیم. از روی اسمش، از روی سلام سوئیتینگ به او فهمیدم. او تنها پشت میز کوچکی نشسته بود، شامپاین می‌نوشید و گاهی برمی‌گشت و ته ریش قرمزش را گاز می‌گرفت و ابطال کردن جادو با حالتی زننده سیگار سنگینی می‌کشید. طلسم جذب دختر او فردی کوچک و کثیف بود، آنقدر مست بود که آن فضای کوچک انسانی که تنها در آن نشسته طلسم بود، چیزی جز به رسمیت شناختن رسمی وضعیتش نبود. همچنین، با انزجار من، مشخص بود که از رسوم لباس پوشیدن متنفر است، اما بدون هیچ یک از آن تردیدهای خودآگاهی که من را آزار دعانویس گلباف می‌داد.

به عقب لم داده بود، کلاهش روی چشمانش له شده بود، یک برآمدگی کراوات کج و معوج از جلوی جلیقه‌اش بیرون زده بود، انگشت شست رهایش در سوراخ بازویش قلاب شده بود – جادو به همان کثیفی و ولگردی کوچک، با اعتماد به نفس و احساساتی و خشن، در یک جفر جا، همانطور که می‌توانستید آرزو کنید. و طلسم جادو ازدواج سوئیتینگ را به عنوان جادو یک آشنا صدا زد. دوستم با لبخندی خجالت‌زده حرفش را قطع کرد. «سلام، اسلیتر!» گفت. «شب بارانی‌ای بود، نه؟» گروه کوچک ما در حالی که دور میمون می‌خندیدند، از فرشته راه رسیدند. حتی در آن لحظه، متوجه شدم که من کسی بودم که با بی‌اعتنایی آشکاری از سوی اطرافیانم مورد توجه قرار گرفته بودم.

سوییتینگ ناگهان مرا به جلو کشید و گفت: «اینجا را ببین. این یکی از پارچه‌های توست، شیطانی اسلیت. بگذار تو را معرفی کنم.» و در گوشم زمزمه کرد: «مرد فوق‌العاده باهوشی است. وقتی بفهمی دعانویس سهرورد از او خوشت خواهد آمد.» گمان می‌کنم انزجار آنی و غریزی من حتی برای آن احمق هم آشکار بود. شماره ملا او تلوتلوخوران از طلسم جایش بلند شد و کلاه مچاله کافران شده‌اش را با تعظیمی اغراق‌آمیز از سر برداشت. طلسم جذب دختر گروه سوییتینگ از خنده منفجر شدند. مشخص بود که آنها با آن موجود همزاد ناآشنا نبودند و برای تفریح ​​به او نگاه می‌کردند. «پارچه‌ام، آقا؟» حیوان فریاد زد.

«با احترام، آقا، حتماً، آقا. اجازه می‌دهید کتم را طبق آن برش دهم، آقا؟ آیا آقایی قیچی دارد؟ فقط دنباله‌هایش، آقا، نه بیشتر – برای من به اندازه کافی بزرگ است؛ و جادو کهن شما در یک ژاکت ایتون بسیار شیک به نظر می‌رسید.» سعی کردم به این دین مسخره‌بازی احمقانه بخندم، اما نتوانستم. یک ناظر جادو عامی گفت: «اوه، کریکی، مگه گشایش نه؟ مثل یه بشکه شکر تو یه وسکیت.» بعد، وقتی همه غریدند، من از کوره در رفتم. سوییتینگ زمزمه کرد: فرشتگان «احمق نباش. این‌طوری بقیه پولش را از تو می‌گیرد.» با مقدس عصبانیت فریاد زدم: «تغییر!» «فکر می‌کنم هیچ تغییری با او نمی‌تواند بدتر رمال طلسم سوسن باشد.

دعانویس سرپل ذهاب لطفاً اجازه دهید رد شوم!» آن موجود نفرت‌انگیز تمام مدت که صحبت می‌کردم دنبالم می‌کرد، در حالی که دیگران مرا احاطه کرده بودند، مرا به سمت خود هل می‌دادند و از خنده روده‌بر می‌شدند. خودِ شیرین هیچ تلاشی برای کمک به کافر من نکرد، بلکه در کناری ایستاده بود و با خنده‌ای مقاومت‌ناپذیر، هرچند با اضطرابی خاص در صدایش، همراه بود. با خشم فریاد زدم: «توله سگ‌هایتان را صدا بزنید!» و این کلمه درست در آغوش اسلیتر رها شد. احساس کردم چیزی پاره شد و با یک ضربه، کلاهم روی چشمانم افتاد؛ و سپس صدای سرد و دوستانه‌ای وارد غوغا شد.

«اوه، اسلیتر، اینجا رو ببین، می‌دونی که، همین کافیه!» چشمانم را از روی آنها برداشتم. حریف من سوییتینگ نبود، بلکه وولس، سر فرانسیس وولس، بود که از این به بعد بیشتر از او صحبت خواهیم کرد. طلسم جذب دختر او خونسرد و شرور بود و اعمال صالح به اندازه شیطانی بقیه بی‌عیب و نقص لباس می‌پوشید، فرشتگان اما به نحوی برتر از دعا نویسی لباس‌های دوران اوج جوانی‌شان. پالتوی سبکی به دست داشت. اسلیتر گفت: «اُه! مگه نه؟» وولس دعانویس لحظه‌ای مکث کرد و بعد از اینکه من را مخاطب قرار کافر داد تا نگاهی به او بیندازد، گفت: «بله، همین‌طور گفتم.» اسلیتر با قوز به سمت علوم غریبه میزش برگشت.

دیگر کسی نخندید. در این بین، سر فرانسیس داشت به من کمک می‌کرد تا کلاهم را به شکل اولیه‌اش برگردانم و پالتویش دعا نویسی را بپوشم . «مال تو تا گردن ترک خورده. حالا، بیا بریم.» او بازویم را گرفت و با هم راه افتادیم. جمعیت، کاملاً محترمانه، از هم جدا شدند و ما در میان آنها غرق شدیم. طلسم نویس البته از وولس سپاسگزار بودم، اما به طرز غیرقابل توضیحی از خونسردی و استادی‌اش رنجیده بودم. راستش را بخواهید، ما روح‌های کاملاً ناسازگاری داشتیم؛ و حالا دعا او موکل جن حق را به من داده بود – با همه به جز خودم. در تلاشی درمانده برای بازگرداندن آن تعادل، با خشم غریدم و مشتم را به کف دستم کوبیدم…

«من قانون اون هیولا رو اجرا می‌کنم! انگار می‌شناسیش؟ نمی‌تونم به خاطر دوستات بهت تبریک بگم.» وولز به آرامی گفت: «سوئیتینگ بیشترین تقصیر را داشت.» غرغر کردم و با طلسم جذب دختر قدم‌های خشمگین به راهم ادامه دادم. وولس گفت: «اما بالاخره این بیچاره مجبور بود از هم‌پیمانش حمایت کند.» همینطور که راه می‌رفتیم، نگاهی به او انداختم. «هم‌پیمانش؟» «البته. نمی‌دانستی؟ اسلیتر واقعاً جادو سیاه چیزهایی می‌نویسد که به خاطرشان به سوئیتینگ اعتبار می‌دهند.» «آه، وولس! این یکی از تهمت‌های بی‌پروای توست. واقعاً باید مراقب باشی. طلسم جذب دختر روزی به دردسر خواهی افتاد.» «اوه، خیلی خب!» «طوری حرف می‌زنی انگار یه طلسم رازِ آشکاره.» «تو هم مثل من سوییتینگ را می‌شناسی.

آیا سبک او را در سخنرانی‌های غیرمتعارف می‌شناسی؟ احتمالاً نامه‌هایی از او داشته‌ای؟» «الان چند نمونه نامه به او دارم – دعانویس نامه‌هایی شیاطین از تحسین‌کنندگان. اگر چیزی برای رد حرف‌های پوچ شما لازم بود، اینجا به عنوان مدرک موجود است.» او خنده‌ی خشک و دعا بی‌روحی سر داد؛ سپس با اشتیاق آستینم را لمس کرد. دعانویس کوهنجان «فکر نمی‌کنی نشون دادن اون نامه‌ها به من از اعتمادت سوءاستفاده کردن؟» «نمی‌دانم چرا. سوئیتینگ هیچ ممنوعیتی برای من وضع نکرده است.» «خیلی خب. اگر اجازه بدهی، حرز الان با تو به خانه می‌آیم.» من در حالتی مبهم و گیج به آنجا رسیدم. من باور نداشتم که این چیزی بیش از یک تیر دیوانه‌وار در تاریکی باشد.

جذب دختر

سر فرانسیس یکی از آن مردانی بود که همانطور که پیگمالیون دعا نویسی گالاتیا را ساخت، شیطنت می‌کرد. او عاشق تصورات خودش شد – محتوا ممکن است با دیدگاه‌های گسترده‌تر به‌روزرسانی شود. برای ارضای اشتیاقش به بدگویی، هر کاری می‌کرد. از روی پیشوندش تصور نکنید که او یک بارونت جسور و بدذات است. او فقط یک بازیگر از آفرینش جدید بود – متعلق به چیزی که بزرگان مکتب قدیمی کراملز آن رمل را به عنوان حرفه شوالیه‌گری می‌شناسند. صحنه رویداد مهمی در زندگی اجتماعی او بود و او به ندرت تمرین هر قطعه‌ای را که به آن مشغول بود، از دست می‌داد. همینطور پیشینه تاریخی که کلیدم را داخل ماشین می‌گذاشتم، گفتم: «اسلیتر رو می‌شناسی؟» «برای چی؟» «به عنوان یک روزنامه‌نگار باهوش، بدنام و کاملاً بی‌وجدان.» «مسخره‌ست!

چه عبادت کردن چیزی می‌تونه اون رو وادار کنه که از چنین بدنامی دست بکشه؟» «البته، بالاترین پیشنهاد دهنده.» «چی! عزیزم؟ اگه هنوز همون جانی ساده‌ست، می‌خوای باشه؟» «من هنوز یاد نگرفته‌ام که جانیِ ساده، غرور ندارد.» «اما، طلسم برای او، چنین راه بی‌سابقه‌ای برای ارضای آن!» «فرصت‌طلبی، آقا. در فلسفه‌ی جانی چیزهای بیشتری از آنچه ما تصور می‌کنیم وجود دارد.» «خب، من که باورم نمیشه.» وولس با صورتی بی‌حرکت، نامه‌هایی را که سوییتینگ پیش من گذاشته بود، خواند. در پایان، سرش را بالا آورد. «آیا حاضر نسخ خطی به شرط‌بندی هستی؟» «از عهده‌اش برنمی‌آیم.» «پس بی‌خیال.» از جا بلند شد. «حقیقت به خودی خود کافی است.

حاجت گرفتن به هر حال، گمان می‌کنم که کافر با نقد شیطانی اسلیتر مخالفتی نداری؟» «اوه، هر کاری دوست داری بکن!» «ممنون. دوست داشتی موقع مرگ پیشمون باشی؟» «هر طور که شما بخواهید.» با تظاهر طلسم جذب دختر خوشایندی از درستکاری گفت: «می‌بینی، اگر حدس من درست باشد – و فرشتگان تو اولین کسی هستی که جرأت کرده‌ام کافران به او اعتماد کنم – وظیفه‌ی آشکار من است که یک حباب بسیار نامعقول را بترکانم. از اینکه خودت را وقف امر نجابت کردی متشکرم.