نوشتن دعا ثروت

سپس در نیوبوریپورت و سرانجام در سال ۱۸۱۸، در هاورهیل، جایی که شاگرد یک کابینت‌ساز شد. از آنجایی که این حرفه‌ها را با سلیقه خود دعا مناسب طلسم نمی‌یافت، نوشتن دعا ثروت در همان سال به استخدام افرایم دبلیو. آلن، سردبیر « نیوبوریپورت هرالد »، درآمد و احضار تحصیلات خود را در چاپخانه به پایان رساند، نمادگرایی معنوی در طول زمان توسعه یافت تا جایی که با موفقیت اولیه، به زودی به یکی دعا از نویسندگان قابل قبول روزنامه کارفرمای فرشتگان خود تبدیل شد، در حالی که نویسندگی مقالاتش هنوز راز خودش بود. به محض پایان دوره کارآموزی‌اش، در دعا سال ۱۸۲۶، مالک « فری پرس » در شهر زادگاهش شد، نسخ خطی اما این روزنامه از حمایت مالی برخوردار نشد.

دعانویس : او که به دنبال کار به عنوان یک کارگر ماهر در بوستون بود، در سال ۱۸۲۷ جادو به دلیل «پرهیز کامل»، برای ویرایش « نشنال فیلانتروپیست»، اولین روزنامه از این نوع که تاکنون منتشر شده بود، استخدام شد. با تغییر مالک در سال ۱۸۲۸، او ترغیب شد تا به یکی از دوستانش در بنینگتون، ورمونت، در انتشار « ژورنال تایمز » بپیوندد، که علاوه بر پایبندی به صلح، اعتدال، ضد برده‌داری و سایر اصلاحات، از انتخاب جان کوئینسی آدامز به عنوان رئیس جمهور حمایت می‌کرد. در این شهر، آقای گریسون تبلیغات خود را در مورد موضوع برده‌داری آغاز کرد، «که در نتیجه آن، یک یادبود ضد برده‌داری به کنگره ارسال شد که از هر سند مشابهی که قبلاً به آن نهاد ارائه شده بود، تعداد امضاهای آن بیشتر بود.»

نوشتن دعا ثروت

بود، دعوتی برای رفتن به دین بالتیمور و کمک به او در ویرایش « نبوغ رهایی جهانی » دریافت کرد. بالتیمور برای آقای گریسون شهر غریبی نبود. او در سال ۱۸۱۵ به عنوان خدمتکار خانه مادرش را در آنجا همراهی کرده بود طلسم و درست قبل از مرگش، در سال ۱۸۲۳، به دیدارش رفته بود. او در پاییز ۱۸۲۹، پس از سخنرانی به عنوان خطیب روز، چهارم جولای، در کلیسای پارک استریت، بوستون پیشینه تاریخی را ترک کرد و شنوندگان خود را با جسارت سخنانش در مورد برده‌داری شگفت‌زده کرد. دلایل زندانی شدن او در بالتیمور نیازی به تکرار ندارد. نوشتن دعا ثروت به اتهام “افترای فاحش و کینه‌توزانه” به یک شهروند (از نیوبوریپورت) که کشتی‌اش در تجارت برده در ساحل مشغول بود و او بر این اساس او را در ” نبوغ ” محکوم کرده بود، محاکمه و محکوم شد و به پرداخت ۵۰ دلار جریمه و هزینه‌های مربوطه محکوم شد.

سلولی که چهل طلسم و نه روز جادو سیاه در آن محبوس بود، و کلیسا تنها به لطف سخاوت خودجوش آرتور تاپان، که کاملاً برایش غریبه بود، از آن آزاد شد. پس از پایان جنگ، با رضایت خاطر به همراه قاضی باند به آنجا بازگشت، اما زندان از آنجا برداشته شده بود. آقای گریسون که مجبور به جدایی از لاندی، کسی که همواره مدیون اخلاق او بود، شد، سرانجام در ژانویه دعانویس حصار گرم‌خان ۱۸۳۱ در بوستون، « لیبراتور » خود را با چیزی جز «روحیه بی‌باک و مطبوعاتش» آغاز کرد. مشکلاتی که هنگام تولد این روزنامه گریبانگیرش بود، هرگز دعانویس به طور کامل برطرف نشد و انتشار آن در تمام سی دعا نویسی طلسمات و پنج سال حیاتش، با مبارزه و محرومیت مداوم، و با کار شخصی، در جعبه چاپخانه و بر روی فرم‌هایی همراه بود که تنها یک قانون اساسی آهنین می‌توانست تحمل کند.

« لیبراتور » ارگان منحصر به سردبیر بود و او در ابطال کردن جادو آن به اصلاحات متعددی که از نظر او، تنها تابع لغو برده‌داری بودند، جایی داد. در سال ۱۸۶۵ آخرین رمال جلد منتشر شد، در حالی که آقای گریسون پیش دعا از این، در ماه مه، از انجمن دعانویس کرسف ضد برده‌داری آمریکا که در سال ۱۸۳۳ به تأسیس آن کمک کرده بود، کناره‌گیری کرده بود و احتمالاً هنگام تدوین اعلامیه احساسات، از اهداف اولیه و مدت زمان مناسب آن مطلع بوده است. در سپتامبر ۱۸۳۴، آقای گریسون با هلن الیزا، دختر نیکوکار محترم، جورج بنسون، اهل پراویدنس، رود آیلند، نوشتن دعا ثروت ازدواج کرد.

دعانویس باروق بنسون سید و حاجی حتی در قرن گذشته، عضو فعال یک انجمن ترکیبی ضد برده‌داری و کمک جادو کهن به آزادگان در آن شهر بود. در شماره ملا اکتبر ۱۸۳۵، شورش بوستون به رهبری «آقایان ثروتمند و صاحب‌منصب» رخ داد که در آن زندگی آقای گریسون به خطر افتاد و او را بار دیگر با فضای داخلی زندان – این بار، پناهگاه – آشنا کرد. در سال ۱۸۳۲، او به عنوان نماینده انجمن ضد برده‌داری نیوانگلند به انگلستان رفت تا همدردی انگلیسی‌ها را با جنبش ضد برده‌داری برانگیزد و کلارکسون و ویلبرفورس و همکاران برجسته آنها را در مورد ماهیت و هدف انجمن استعمار، که قبلاً فرصت کرده بود خود را در مورد آن فریب دهد، فریب دهد.

قدیس ماموریت او از هر دو جنبه به طرز چشمگیری موفقیت‌آمیز علوم غریبه بود و منجر به سفرهای بعدی جورج تامپسون به این کشور شد، که بین او و روح خودش دلبستگی شخصی قوی ایجاد شده بود و از آن زمان تاکنون شیاطین ادامه داشته است. او به عنوان نماینده کنوانسیون جهانی ضد مشرکان برده‌داری، دومین سفر خود به انگلستان را توسل انجام داد که شیاطین در آن پس از رد شدن همکاران زنش، از کافران نشستن در آن خودداری کرد. سفر سوم، که هنوز هم به نفع این آرمان بود، در نوشتن دعا برای گشایش کار سال ۱۸۴۶ انجام شد. بیست سال بعد – جنگ تمام شد و برده‌داری لغو شد – او دوباره به خارج از کشور رفت تا سلامت خود را بازیابی کند و دوستی‌های قدیمی را تجدید کند نماز خواندن و برای اولین بار به قاره اروپا سفر کیمیاگری کرد.

گشایش در انگلستان، از سوی همه طبقات با قدردانی و مهمان‌نوازی صمیمانه مورد استقبال قرار گرفت. پذیرایی‌های عمومی متعددی با شخصیتی بسیار چاپلوسانه از او انجام شد، نوشتن دعا ثروت اما بدون اینکه باعث شود شایستگی‌های خود را بزرگ دعانویس کنارتخته جلوه دهد یا افتخاری را که به خاطر همکارانش در مبارزه ضد برده‌داری به او داده شده بود، فراموش کند. او گفت، در صبحانه لندن، جایی که جان برایت ریاست جلسه را بر عهده داشت و جان استوارت میل، دوک آرگیل، و دیگران صحبت کردند، وقتی از او خواسته شد در پاسخ گفت: «با تمام خلوص نیت، هرگونه ستایش ویژه‌ای را برای دعا نویسی هر کاری که انجام داده‌ام، کافر رد می‌کنم.

من صرفاً سعی کرده‌ام که صداقت روحم طلسم را در برابر خدا حفظ کنم و وظیفه‌ام را انجام دهم.» در ادینبورگ، «آزادی شهر» با مراسم باشکوهی به او اعطا شد – او سومین آمریکایی بود که تاکنون به این افتخار نائل شده بود. در پاریس نیز با احترام از او نوشتن دعا ثروت استقبال شد، مأموریت ویژه او در آن شهر شرکت در کنوانسیون بین‌المللی ضد برده‌داری، به عنوان نماینده‌ای از کمیسیون اتحادیه آزادگان آمریکایی بود که او معاون اول رئیس آن بود. عدالت جنگ از جانب شمال و تأثیر آن بر سرنوشت برده‌داری در جنوب، هرگز در ذهن آقای گریسون جای تردید نداشت و او به سرعت نیروی وقایعی را که سکان هدایت را از دست طرفداران لغو برده‌داری گرفته بود و آنها را در سیل مقاومت‌ناپذیری که دست هیچ انسانی آن را هدایت نمی‌کرد و دست هیچ جادوگر انسانی نمی‌توانست در برابر آن بایستد، دوباره به هموطنانشان پیوند داده بود، دعای نوشتنی برای عزیز شدن نزد همه تشخیص

داد. او که از روی اعتقاد و نه از روی انتخاب، آشوبگری می‌کرد، بسیار خوشحال بود که پس از تحقق چنین رؤیایی از امید واهی که مطمئناً هیچ اصلاح‌طلب دیگری از آن برخوردار نبود، دعانویس بار سنگین یک عمر را زمین بگذارد و به آرامشی شایسته دست یابد. دعا ثروت او زنده مانده بود تا تفرقه‌ای را که بر اساس اصول مقدس از آن حمایت می‌کرد، ببیند، تفرقه‌ای که جنوب به نام مجموع تمام شرارت‌ها به آن دامن زد؛ قیام شمال؛ دوران باشکوه لینکلن؛ اعلام اجنه غیر مسلمان آزادی؛ مسلح دعا کردن سیاه‌پوستان – پسر خودش در میان افسرانشان؛ پایان شورش؛ و به کمال رسیدن دعاها و زحماتش برای نجات دعانویس چلیچه کشورش.

دعا ثروت

او در مراسم آزادی سامتر شرکت کرده بود، در خیابان‌های چارلستون قدم زده بود و از آزادشدگان، نشان‌های گل به نشانه قدردانی دریافت کرده بود. برای او، به نظر می‌رسید که کارش تمام شده است و می‌تواند بدون سوءظن یا اتهام، از جلب توجه عموم یا جلب توجه به گذشته و یادآوری نقش خود در مبارزه ضد برده‌داری دست بردارد. بدنامی، که دیگر یک ضرورت نبود، مشتاقانه از آن اجتناب می‌شد؛ و استراحت فیزیکی که اکنون با سخاوت دوستانش که نوشتن دعای ثروت روی کاغذ او را قادر به تأمین آن کرده بودند، به او محول شده بود، او را به زندگی آرام یک شهروند عادی سوق داد، که وظیفه بزرگش تنها یکی از وظایفی بود که هر انسانی به کشور و نژاد خود مدیون است.

خلق و کافران خوی شیرین، فروتنی، شادی بی‌پایان، قضاوت به ندرت اشتباه او در مورد طلسم انسان‌ها و اقدامات؛ زندگی خانوادگی بی‌عیب و نقص و شاد او، و مهمان‌نوازی‌اش؛ همدردی گرم او با همه اشکال رنج بشری – این ویژگی‌ها و ویژگی‌های دیگری که مکاتب فکری مختلف، اعمال طلسم را به طور متفاوتی نوشتن دعا بدون نقطه تفسیر می‌کنند در اینجا نمی‌توان برشمرد، بدون شک مورد قضاوت عادلانه آیندگان قرار خواهد گرفت. به عنوان مکملی مناسب برای طرح کلی فوق، گزیده‌هایی از رمل برخی از سخنرانی‌های ایراد شده در صبحانه لندن که با جفر بزرگواری به دعا نویس آقای گریسون در سال ۱۸۶۷ تقدیم شد، در اینجا ارائه مقدس می‌شود. جان برایت، نماینده مجلس، به عنوان رئیس جلسه، به شرح زیر صحبت کرد: سخنرانی آقای برایت، نماینده مجلس موقعیتی که امروز صبح در آن قرار گرفته‌ام، برای من بسیار غیرمعمول و تا حدودی دشوار است؛ اما این را امتیازی مهم می‌دانم کافر که اجازه داده شود.