طلسم مجرب

بگم بخوابم، جیم؟» «احمق نباش باب؛ بیا بریم سیتی هوستون و یه نوشیدنی بخوریم.» «جیم، من مُردم. بدجنس بودم، دروغ گفتم، پوکر بازی کردم. طلسم مجرب هیچ امیدی به آدم بی‌وجدان و بی‌وجدانی مثل شیاطین من نیست. پروانه‌ی سرخوش بودم و قلب‌های عاشقان را شکستم – فقط گوش کن جیم، صدای درخشش فرشتگان و نواختن چنگ را می‌شنوم، و نمی‌توانم نورهای زیبا و بهشتی را ببینم که انواع رنگ‌ها از دروازه‌های طلایی چشمک می‌زنند. جیم، صدای ازدحام فرشتگان و درخشش نورها را در اورشلیم جدید نمی‌شنوی؟» «باب، تو دیوونه درجه یک شدی، نمی‌دونی این چیه؟ این آهنگ ارتش نجاته، و تابلوی الکتریکی اد کیامه.

دعانویس : حالا می‌دونم کجاییم. سالن شماره پنج دعانویس زِر تو خیابون بعدیه.» «جیم، دعانویس زندگی‌ام را اصلاح کردی. لش یک بار دیگر تلاش کن قبل از اینکه بمیرم، دعا نویس به متصدی بار بگو یخ زیادی توی آن بریزد.» نیمه‌شب حرز با سرعت از راه می‌رسد و در حالی طلسم که برخی با جشن و سرور مفاهیم تشریفاتی سنتی از نظر تاریخی تکامل یافته‌اند از فرشته فرا رسیدن سال نو استقبال می‌کنند، برخی دیگر در کافر سرزمین رویاها پرسه می‌زنند و اجازه می‌دهند که سال نو بی‌خبر از راه برسد. خانم‌های بالای ۳۰ سال با نگاهی عبوس به فک خود نگاه می‌کنند و با برق مرگباری در چشمانشان، از خواندن مقاله روزنامه یکشنبه که به موضوع «چگونه از چین و چروک جلوگیری کنیم» می‌پردازد، خم می‌شوند و وقتی ابجد می‌خوانند که مادام بونژور، زیباروی مشهور فرانسوی، با استفاده از بالم بونکو بانکر، مقدس تا بعد علوم غریبه از ۱۱۰ سالگی جوان و زیبا مانده است، با ناراحتی سرشان را تکان

طلسم مجرب

می‌دهند. سال نو برایشان چشم‌انداز غم‌انگیزی از یک موی خاکستری دیگر یا چین و چروک دور چشم به ارمغان می‌آورد. برای آدم‌های کوچک، این فصل چیزی جز امتداد کریسمس نیست، و آنها بدون هیچ تردیدی از ورق خوردن برگ جدید استقبال می‌کنند. کاش همه ما می‌توانستیم روی آن سابقه‌ای به همان اندازه منصفانه که دست‌های تپلشان خط خطی می‌کنند، ترسیم کنیم. سال نو دعا بر همه مبارک. طلسم مجرب ( روزنامه هوستون دعانویس مجرب در زنجان جادوگر دیلی پست ، صبح چهارشنبه، ۱ ژانویه ۱۸۹۶) دیده‌بان، از امشب چه خبر؟ تقریباً همان زمانی که آلونزو برای چهاردهمین بار با ملیسا در دروازه باغ خداحافظی می‌کند و پدر خانواده با عصبانیت از پنجره پر سر و صدایش فریاد می‌زند، کافران لشکری ​​از زحمتکشان سرگردان به شهر می‌آیند که وظایفشان آنها را به راه‌های پر زحمت می‌کشاند، در حالی که جهان بزرگ کمابیش به آرامی روی بالش خود خوابیده است.

زمانی بود که همه شهروندان شریف، در ساعات اولیه شب، خواب‌آلود و گیج بودند و خیابان‌های ساکت چیزی جز صدای پژواک قدم‌های نگهبانی که فانوسش را در کوچه‌های خلوت می‌چرخاند و با فریاد بلند «همه چیز روبراه است» از خواب می‌پرید، نمی‌شنیدند. اما ایده‌های مدرن تقریباً شب را به روز دعانویس مجرب در خوزستان تبدیل کرده‌اند. در حالی که ما در خانه خوابیم، صدها نفر در تلاشند تا ما صبح‌ها آسایش خود را داشته باشیم. نانوا مشغول پخت نان‌های صبحانه ماست؛ شیرفروش پشت پمپ بنزینش است؛ قصاب مشغول انتخاب قدیمی‌ترین گاوش برای کشتن است؛ نگهبان بیچاره در درگاه سردی خوابیده است؛ آتش‌نشان در حالت آماده‌باش است؛ متصدی داروخانه با چشمانی سنگین نشسته است و آماده است تا گچ تزئینی یا درباری ما را تهیه کند؛ دختر تلفنچی آدامس می‌جود و رمان‌هایش را می‌خواند در حالی که ساعت با خستگی زنگ می‌زند؛ چاپگر با دستگاهش کار می‌کند طلسم مجرب خبرنگار در خیابان‌ها پرسه جادو می‌زند.

دعانویس مجرب در کرج چیزهایی می‌گردد که با قهوه و نان تست ما همراه شود؛ پلیس گوشه‌ای کمین کرده و آماده است تا با ملخ کشنده‌اش بهترین کلاه ما را خرد کند. این کارگران شب، دنیای کوچکی برای خودشان تشکیل می‌دهند. آنها کم‌کم یکدیگر را می‌شناسند و به نظر می‌رسد به دلیل زندگی عجیب و غریبشان، نوعی همدلی بین آنها وجود دارد. پلیس‌های شب و روزنامه‌نویسان صبح، رانندگان تاکسی، رمال شیاطین رفتگران خیابان (که حالا منظور هوستون نیست)، رانندگان ترامواهای آخر شب، متصدیان رستوران‌های شبانه، «گردآورندگان»، کارگران دین باغبانی و «ولگردهای» بی‌خانمان، هر شب در چندین گشت و گذار منظم یا بی‌هدف خود، یکدیگر را می‌شناسند و با هم احوالپرسی می‌کنند.

طلسم خوش شانسی فقط کسانی که از روی کار یا کنجکاوی برای قدم گذاشتن به این دنیای شبانه فراخوانده می‌شوند، از مناظر عجیب آن آگاه هستند. می‌توان گفت که شب در شهر از ساعت ۱۲ آغاز می‌شود. تا جادو سیاه کافر آن زمان، کارگران روز در خانه هستند و شیفت شب آغاز دعا نویسی شده است. ترامواها دیگر کار نمی‌کنند و آخرین شهروند دیرهنگام که با عجله از «محل تجمع» یا انجمن سیاسی به خانه برمی‌گردد، در خانه است، یا باید باشد. حتی زوج‌های کندرویی که به تئاتر رفته‌اند و در «کافه مخصوص خانم‌ها و آقایان» صدف خورده‌اند، طلسم مجرب در کلیسا برابر این امر اجتناب‌ناپذیر سر تعظیم فرود آورده و با اکراه به خانه برگشته‌اند.

و اکنون چیزهایی پدیدار می‌شوند که فقط در سایه شکوفا می‌شوند؛ چیزهایی با چهره‌های سفید و چشمانی جغد مانند که در شب پرسه می‌زنند و با چهره‌های عبوس به سپیده دم و با درهای بسته و پنجره‌های تاریک به نور خورشید سلام می‌کنند. شیطانی اینجا و آنجا در خیابان‌ها چراغ‌های قوسی و درهای گردان دیده جادو سیاه می‌شوند و در اطراف، اشراف‌زادگان رنگ‌پریده و آرامی با لباس‌های بی‌عیب و نقص و دست‌های سفید و انعطاف‌پذیر جمع شده‌اند. صدایشان ملایم و مودب است، اما چشمانشان حیله‌گر و گام‌هایشان سبک و بی‌رحمانه مانند گام‌های ببر است. آنها قماربازند و مانند هر دلال سهام یا دلال راه‌آهن در دنیای مسیحیت، مودبانه و صادقانه از شما «دزدی» طلسم جاودانگی مجرب می‌کنند.

دعانویس مجرب در اردبیل بایرون می‌گوید: «شیطان برای شرارت در ماه دعا نویسی است؛ نه برای طولانی‌ترین روز؛ بیست و یکم ژوئن نیمی از شرارت را به شیوه‌ای شرورانه می‌بیند، همانطور که سه ساعتی که مهتاب می‌تابد.» و از آن بدتر؛ شبی که دعا نویسی ماه برای تابیدن ندارد. تاریکی بیدارکننده‌ی بزرگ هوس‌های نهفته و محرک اصلی شر است. وقتی شب فرا می‌رسد، مست جام‌هایش را دو برابر می‌کند؛ صدای غوغاگران لجام‌گسیخته می‌شود؛ حتی شهروند متین و هوشیار، سنگر حکومت مدنی و اجتماعی، مهار رفتار خود را از دست می‌دهد مجرب و در آرامش حلقه‌ی اجتماعی می‌آمیزد. زبان جوانمردی مجوز دعانویس جدیدی می‌گیرد و حتی ابرو و لب معصومیت نیز با جذابیتی جسورانه‌تر و مطمئن‌تر تحسین را برمی‌انگیزد.

پس چه جای تعجب است که بی‌قانونی خود روح را نشان می‌دهد و گناه، در حالی که تاریکی حکمفرماست، دامن شعله‌ور خود را طلسم مجرب در برابر پاکی به نمایش شیطانی می‌گذارد! در میخانه‌های شبانه‌روزی همیشه کسی پیدا می‌شود. پشت میزهای کوچک گوشه و کنار، همیشه می‌توان دو یا سه جادو مشتری فرسوده و سایه‌دار را دید که ساکت نشسته‌اند و در مورد ظلمی که دنیا به آنها کرده است، فکر می‌کنند یا با ابطال کردن جادو لحنی آهسته و غرولندآمیز از مشکلاتشان با یکدیگر صحبت می‌کنند. یک پلیس باهوش، با دکمه‌های براق و قدم‌های مهم، در حالی که چماقش را می‌چرخاند، در خیابان قدم دعانویس مجرب در البرز می‌زند.

او درهای فروشگاه‌های بزرگ، عمده‌فروشی‌ها و جواهرفروشی‌ها را با دقت امتحان می‌کند تا ببیند آیا قفل نسخ خطی محکمی دارند یا خیر. او هرگز اشتباه نمی‌کند و وقت خود را با امتحان جادو کردن قفل مغازه‌های کوچک تلف می‌کند. چند مرد جوان شاد گهگاه با یقه‌های بالا زده، مجرب با صدای بلند می‌خندند و حرف‌های عامیانه و شوخی‌های رکیک رد و بدل می‌کنند. در خیابان‌های فرعی و تاریک، چند چهره‌ی مبهم، چسبیده به دعانویس مجرب در همدان سایه‌ها، با پاهایی کشیده و کشیده روی سطح شیب‌دار ابدیت قدم می‌زنند. این‌ها موجوداتی شیطان بدنام اما بی‌ضرر هستند که برای خرید کوکائین و تریاک دزدیده‌اند تا با آن نیش دندان تیز بدبختی را تسکین توسل دهند.

مجرب

در پنجره‌های بلند، تفاسیر مختلفی از مفاهیم طلسم در روایت‌های تاریخی وجود دارد چراغ‌های کم‌نور می‌سوزند، جایی که عشق مضطرب در طول شب‌های طولانی در کنار بستر رنج و فناپذیری نظاره‌گر است، به ناله‌هایی گوش می‌دهد شیاطین که نمی‌تواند آرام کند، و در حیرت از طرح اعمال مربوط به جادو بزرگ مرموزی است که عملکرد خود را برای رسیدن به هدفی خیرخواهانه پنهان می‌کند. در امتداد شاخه فرعی رودخانه، شریان‌های بزرگ شیاطین شهر در حرکتند، جایی که تمام شب، بخار و صدای تق‌تق پیستون‌ها، جریان‌های زندگی را در آن به جریان می‌اندازد؛ جایی که انسان‌ها مانند شیاطین دعانویس مجرب در خراسان رضوی در درخشش سرخ آتش کوره‌ها حرکت می‌کنند؛ جایی که موتورهای خرناس‌کش متون کهن در میان کیلومترها واگن باری پر از بار، به داخل و خارج می‌خزند و فانوس‌ها در میان انبوهی از ریل‌ها و قطارهای در حال حرکت، مانند کرم‌های شب‌تاب بزرگ و عجیب و غریب، می‌رقصند و می‌چرخند.

جفت روحی همیشه می‌توان چند مرد گشایش را دید که روی صندلی‌های بلند کنار پیشخوان‌های ناهار شبانه نشسته‌اند. آنها اکثراً اعضای نیروی کار علوم غریبه شبانه، تلگرافچی‌ها، کارمندان شیفت شب، راه‌آهن، نامه‌رسان‌ها، متصدیان تراموا، طلسم مجرب خبرنگاران، رانندگان تاکسی، چاپخانه‌ها و نگهبانان هستند که برای نوشیدن یک فنجان قهوه یا خوردن ساندویچ به آنجا سر می‌زنند. متصدی شب داروخانه، غم و اندوه و برخی از بدی‌های زندگی طلسم را می‌بیند. طلسم مشتریان در تمام طول شب به داروخانه سرک می‌کشند. مجرب مردی با لباس‌های نامرتب جفر و رفتاری بی‌حوصله، مشتری دائمی داروخانه است. او نسخه پزشک برای یکی از اعضای بیمار خانواده‌اش را دارد و فکر جادو سیاه می‌کند که این نعمت بزرگتری است که مغازه‌ای باز و متصدی طلسم آماده‌ای برای ترکیب دارویش پیدا کند تا اینکه مجبور شود مانند گذشته، نیم ساعت زنگ شبانه را برای بیدار کردن یک متصدی خواب‌آلود بفشارد.

مردانی احضار با ظاهری ناامید گاهی برای خرید سم – عموماً مورفین – می‌آیند و گاهی اوقات زنی ناامید و بدبخت با چشمانی درشت از امیدی که به تعویق افتاده و سرنوشتی بی‌رحم، یواشکی وارد می‌شود و مذهب التماس می‌کند کیمیاگری چیزی که درد را برای همیشه از بین ببرد. اغلب، در تاریک‌ترین ساعتی که می‌گویند قبل از طلوع آفتاب است، مردی با عجله وارد می‌شود، چند پوند گچ آماده می‌خرد و از گوشه خیابان رد می‌شود.