طلسم زیرخاکی طلا

کردم: «خرافات، وقتی با…» بعد ناگهان حرفم را قطع کردم. آن جمله قصار زیبایی که می‌خواستم بگویم، هرگز کامل نشد. بروس با تعجب به من نگاه کرد و پرسید: «چی شده؟» به درِ اتاق اشاره کردم. «اونجا طلسم زیرخاکی طلا رو ببین،» گفتم. داشت باز می‌شد، آهسته و یواشکی، بدون هیچ صدایی. با تعجب به آن خیره شده بودیم. بروس با لحنی تند فریاد زد: «کی اونجاست؟» لحظه‌ای مکث برقرار شد و سپس، خیلی آرام، خانم جونز وارد اتاق جادو سیاه شد و در را پشت سرش بست. او تند تند نفس می‌کشید و صورتش به طرز عجیبی برافروخته شده بود. برای چند ثانیه، هر سه رو به روی هم ایستادیم.

دعانویس : سپس بروس صحبت کرد. «چی شده خانم جونز؟ مریض هستید؟» پرسید. زن هیچ جوابی نداد. با چشمان نیمه بسته، به آرامی از یک طرف به طرف دیگر تکان می‌خورد، انگار که در شرف افتادن باشد. فریاد زدم: «مواظب اعمال مربوط به جادو شیطانی باش! داره غش می‌کنه!» هر دو با هم به جلو جهیدیم، فرشتگان اما بروس کافران زودتر رسید و شانه‌های او را گرفت. در یک چشم به هم زدن، بروس را محکم گرفته بود، دستانش را دور کمر او حلقه کرده بود و صورتش را در کت او فرو برده بود و گریه‌ای کوتاه، چیزی بین خنده و هق‌هق، سر داده بود.

طلسم زیرخاکی طلا

بروس برای لحظه‌ای آنقدر مبهوت شده بود که نمی‌توانست مقاومت کند. سپس، با انرژی سرسام‌آوری، بیهوده تلاش کرد تا خود را از آغوش او جدا کند. «بذار برم!» با لکنت زبان گفت. «داری چیکار می‌کنی؟ چی شده؟ فرشتگان بکشش کنار، بریجز – بکشش کنار!» با عجله به کمکش شتافتم، جادو احساس می‌کردم در کابوسی فوق‌العاده هیجان‌انگیز شرکت کرده‌ام. ما به این سو و آن سو تاب می‌خوردیم، خودمان را می‌کشیدیم، تقلا می‌کردیم و به میز می‌کوبیدیم. بالاخره، با یک تکان شدید، توانستم یکی از دستانش را باز کنم و بروس، خم شد و خودش را آزاد کرد. طلسم زیرخاکی طلا «دیوانه شده!» نفس زنان گفت: «زود باش، پرتش کن بیرون و در رو قفل کن، زود!» نفس نفس زنان گفتم: «خب، پس به ما کمک کنید!» چون زن طوری به خود می‌پیچید و می‌پیچید دعانویس که تقریباً غیرممکن بود بتوان او را در آغوش دعانویس گرفت.

بروس که فرصت را غنیمت شمرده بود، به داخل پرید و مچ دست آزاد او را گرفت. او با خشم مقاومت کرد، اما ما با هم نیمی او را هل دادیم، نیمی او را به داخل راهرو بردیم و سپس، خودمان را رها کردیم، به داخل اتاق پریدم و در را محکم بستم و قفل کردم. روی مبل ولو شدم و به بروس خیره شدم که به جادو سیاه میز تکیه داده طلسم خوش شانسی بود و پیشانی‌اش را با دستمال پاک می‌کرد. کم کم صدایش را پیدا کرد. با لحنی وحشت‌زده زیر لب گفت: «خدایا! هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم این چیز لعنتی این‌طور کار کند!» این باعث شد دوباره زنده بشم.

با صدای بلند فریاد زدم: «احمق نباش! فکر نمی‌کنی ربطی به میمون سبز وحشی‌ات دعا داشته باشد؟ متون تاریخی نمادگرایی طلسم را توصیف می‌کنند. این زن بدبخت دیگر سرش کلاه رفته. باید فوراً کاری دعا کرد.» در آن لحظه صدای کوبیدن وحشیانه‌ی چکش به دیواره‌های در آمد. بروس با عجله فریاد زد: دعانویس «می‌دانم چه کار کنم، و آن این است که از پنجره بیرون جادو بروم. اگر همینطور ادامه بدهد، تا چند لحظه دیگر جونز را از پا درمی‌آورد، و این مرد به دعاگر اندازه شیطان حسود است. او مطمئناً قبل از اینکه وقت توضیح دادن داشته باشم، طلسم زیرخاکی طلا مرا اعمال صالح خواهد کشت.» با اعتراض از روی مبل پریدم و گفتم: «خب، من که اینجا با چند تا دیوونه‌ی وراج تنها نمی‌مونم!» او مرا از آستین گرفت.

«پس بیا؛ می‌توانیم برویم روی بالکن و از پیچک‌ها پایین بیاییم. هر کاری بهتر از منتظر جونز ماندن است.» در این زمان آنقدر گیج شده بودم که فکر می‌کنم باید هر پیشنهادی، هر چقدر هم مسخره، را می‌پذیرفتم. یادم می‌آید که کمی فکر مبهم از سرم می‌گذشت، اینکه اگر همسایه‌ها ما را در حال هجوم به سمت جلوی خانه ببینند، چه فکری خواهند کرد؛ اما با توجه به اینکه در هر طلسم دعا لحظه جادو شدن تهدید به سید و حاجی تسلیم شدن در مقابل حمله‌ی دیوانه‌وار خانم جونز می‌کرد، فرصتی برای تأمل بی‌طرفانه وجود نداشت. کلاهم را از روی میز برداشتم، به دنبال بروس به بالکن رفتم و پنجره را پشت سرم طلسم سوسن بستم.

طلسم زیبایی یک نگاه به بالا و پایین نشان داد که جاده خالی است. با بی‌غرضی گفتم: «اول تو برو؛ حاجت گرفتن طلسم نویس تو بیشتر در خطری.» او از نرده بالا رفت و در حالی که ساقه‌های پیچک را توسل با هر دو دست گرفته بود، در فضا سر خورد. خم شدم و دیدم که با تکان‌های کوتاه و منقبض به سمت پایین تاب می‌خورد. ناگهان از داخل اتاق صدای شکستن یک پنل مذهب آمد. با عجله فریاد زدم: «مواظب باش! دارم میام!» و من هم، در حالی که از روی نرده‌ها می‌پریدم، خودم را به آن موجود خزنده‌ی بی‌کفایت سپردم. می‌دانم که در کتاب‌های ماجراجویی، مردم بدون کوچکترین دردسری در خانه‌ای پوشیده از پیچک بالا و پایین می‌روند، اما به عنوان کسی که این کار را امتحان کرده، طلسم زیرخاکی طلا فقط می‌توانم بگویم که این تقریباً غیرممکن‌ترین و زهرآگین‌ترین کاری است که تا به رمل حال انجام شده است.

بروس از من خوش شانس تر بود. وقتی که مواد رها شدند، او در فاصله‌ی چهار فوتی از علوم غریبه زمین بود؛ من حتماً حداقل دوازده فوت سقوط کرده بودم. و روی یک بوته‌ی گل رز فرود آمدم. بروس که به سختی از جایش بلند شده بود، با عجله جلو آمد و من را از میان لاشه ماشین بیرون شیاطین کشید. با اشتیاق پرسید: «صدمه دیدی؟» با کمی تلخی جواب دادم: «اوه، نه، به هیچ وجه! من عاشق این هستم که روی بوته گل رز بنشینم. این نوعی سرگرمی من است.» با این حال، ما وقت جر و بحث نداشتیم. طلسم قبل از اینکه بروس بتواند ابجد جوابی بدهد، صدای باز شدن شدید پنجره‌ی بالا و نفس رمال نفس زدن‌های خانم جونز را شنیدیم که از بالکن بالا رفت.

کافی بود. با سرعتی باورنکردنی به سمت دروازه باغ دویدیم و در همان لحظه نزدیک بود خودمان را به خاطر تلاش برای خروج از آن از دست بدهیم. سپس، به سمت راست پیچیدیم و در جاده به سمت تپه هاورستوک دویدیم. باید حداقل نیمی از مسافت را طی کرده باشیم تا به خودم بیایم و بفهمم چه کار می‌کنیم. سپس بروس را از بازو گرفتم. نفس زنان گفتم: «صبر کن! اگه کسی نگاه کنه طلسم بازگشت معشوق فکر می‌کنه دیوونه‌ایم!» همین که داشتم حرف می‌زدم، صدای «تُف تُف!» بلندی آمد و ناخودآگاه توقف کردیم. طلسم زیرخاکی طلا یک تاکسیِ تنها جلو آمد، راننده راحت به صندلی‌اش تکیه داده بود و سیگارِ بزرگی شیطانی می‌کشید.

«سلام!» همزمان فریاد زدیم. حتماً کیمیاگری نوعی کافر فوریت غیرمعمول طلسم در احضار ما او را جذب کرده بود، زیرا فوراً ترمز کرد. اما پس از انجام این کار، به خود آمد و سیگارش را از دهانش بیرون آورد و با خوشرویی تفی به جاده انداخت. با نوعی رضایت توأم با دعانویس غم گفت: «کاری نمی‌کنم، فرماندار! فقط می‌روم به گاراژ.» با ناامیدی گفتم: «باید! ما عجله داریم، نمی‌توانیم صبر کنیم! به شما یک سکه‌ی سلطنتی می‌دهم!» با لحنی گرفته تکرار کرد: «یه سوپرایز! کجا می‌خوای بری؟» موکل جن ناگهان گفتم: انرژی مثبت «پیکادیلی سیرکوس.» اولین جایی بود که به ذهنم رسید. او به من خیره شد و سپس چیزی شبیه به همدردی در چهره‌اش نمایان شد.

«آه!» گفت. «برو تو.» حدود سه دقیقه بعد از حرکت تاکسی، هیچ‌کدام از ما حرفی نزدیم. بعد بروس سکوت را شکست. گفت: «خب، حالا باور می‌کنی؟» با عصبانیت به سمتش برگشتم. فریاد زدم: «ببین، چرت و پرت نگو! طلسم زیرخاکی طلا این غیرممکنه! خودت هم خوب می‌دونی که من می‌دونم!» سرش را تکان داد. با لجاجت گفت: «خب، خانم جونز چی؟» تکرار کردم: روح «خانم جونز، قربانی همان بیماری‌ای شیطان است که تو از آن ذکر رنج می‌بری – هیستری معمولی یا باغی. بدون شک او دم در گوش می‌داد و حرف‌های احمقانه‌ی تو را با آن میمون مسخره شنید. از آنجایی که زنی بسیار حساس و احساساتی است…» بروس حرفم را قطع کرد.

زیر طلا

او گفت: «جونز همیشه از اینکه خیلی سردش است شکایت دارد.» ناله کردم: «سردمه!» «ای خدا!» او افزود: «بنابراین نمی‌توانسته اینطور فرشته باشد.» گفتم: «خب، اگر این نیست، پس شعله‌هایش چیست؟ جداً که انتظار نداری به جادوی سیاه و مامبو جامبو و از مقدس این جور چرت و پرت‌ها اعتقاد داشته کافران باشم، نه؟» بروس گوشش را خاراند. با ناراحتی گفت: «نمی‌دانم.» در حالی که تاکسی به راه خود ادامه می‌داد، در سکوت نشسته بودیم و هر کدام از ما به پنجره‌ی سمت خودمان خیره شده بودیم. تا وقتی که به ابطال کردن جادو نیمه‌ی راه خیابان تاتنهام کورت نرسیده بودیم، ناگهان متوجه زمان شدم.

یک ساعت بزرگ بیرون یکی از مغازه‌های مبلمان کافران فروشی بود و عقربه‌هایش ساعت دو و نیم را نشان می‌دادند. توجه بروس را به این موضوع جلب کردم. گفتم: «سینتیا هنوز ناهارش را تمام نکرده. بهتر است در میدان پیکدیلی پیاده شویم و پیاده برویم. یا شاید ترجیح بدهی تنها بروی؟» با اشتیاق پاسخ طلسم داد: «نه، می‌خواهم بیایی. لازم نیست بمانی، اما دوست طلسم زیرخاکی دارم فقط بیایی و طلسم ببینی چه اتفاقی می‌افتد.» با خنده گفتم: «بسیار خب. حالا که شروع کردم، می‌توانم تا آخرش همراهی‌ات کنم. اگر سینتیا شروع به بغل کردنت کند، از اتاق بیرون می‌روم.» بروس با نگرانی اجنه غیر مسلمان گفت: «اوه، شوخی نکن!» تاکسی از میان ترافیک میدان پیکدیلی منحرف شد و با یک تکان ناگهانی روبروی رستوران دعانویس سوان و ادگار ایستاد.

پیاده شدیم و من یک سکه طلسم زیرخاکی طلا شماره ملا دو تفسیر طلسم‌ها ممکن است در هر منطقه متفاوت باشد سنتی که از قبل آماده کرده بودم را به مرد دادم.