دعانویس هرات

انسانی وجود ندارد، اما رودخانه‌های کوچک زیادی و گاهی صخره‌های بلند دیده می‌شود. اسب‌های من که از مگس‌های وحشتناک یزو، یعنی اسب‌خراش‌های یزو، دعانویس هرات دیوانه شده بودند، دائماً خود را به زمین می‌انداختند و روی شن‌ها می‌غلتیدند. از پروهون تا دریاچه یوتو حدود یازده مایل جادو و از یوتو تا اوتسو شماره ملا یازده مایل دیگر، در مسیری بسیار آسان، فاصله است. من چند پرنده دریایی بزرگ و پنگوئن دیدم و تعداد جادو زیادی از کنده‌های چوب که توسط دریا به ساحل آورده شده بودند، مرا شگفت‌زده کرد. سی و هشت مایل آخر ساحل به معنای واقعی کلمه با این چوب‌های چوب پوشیده شده بود.

دعانویس : دعا در طول ماه‌های تابستان، مه همیشه در امتداد این دعانویس ساحل غلیظ است، که عمدتاً به دعا نویس دلیل جریان سردی است که از توسل دریای اوتکوشک می‌آید، از تنگه شیاطین بین کوناشیری و اتوروفو، در جزایر کوریل عبور می‌کند و سپس به سمت جنوب می‌چرخد و بخش بزرگی از ساحل جنوب شرقی یزو را دنبال می‌کند. این جریان نه چندان دور از دماغه اریمو با جریان گرمی از دریای چین که از تنگه تسوگارو می‌گذرد، برخورد جادو شدن می‌کند و انرژی مثبت به احتمال زیاد کورو-شیوو یا جریان ژاپن است. این جریان ژاپن از جریان اصلی نزدیک جنوب غربی جدا می‌شود.[صفحه ۴۹] انتهای ژاپن، از تنگه کورئا عبور می‌کند و ساحل شمال غربی نیپون را دنبال می‌کند و سپس از تنگه تسوگارو می‌گذرد.

دعانویس هرات

​​همانطور که بعداً مشاهده خواهد شد، شاخه‌ای از این جریان در امتداد ساحل شمال غربی یزو و از طریق تنگه لاپروسه جریان دارد. سنگ تمام می‌گذارد آیوا در بیرو عالی عمل می‌کند. دعانویس هرات خانه‌ها و انبارهای آینو، فریشیکوبتس، رودخانه توکاچی خانه‌ها و انبار آینو، فریشیکوبتس، رودخانه توکاچی. کافر فصل هفتم. منطقه توکاچی روح – گونه‌های خالص آینو – شیوه عجیب ماهیگیری در رودخانه. رودخانه توکاچی یکی از بزرگترین و مهمترین رودخانه‌های یزو است. با دانستن اینکه آینوها یا در ساحل دریا یا کافران در مسیر رودخانه‌ها ساکن می‌شوند، این ایده را در ذهنم ایجاد کردم که گونه‌های ذکر خوبی از آینوها در بالای این رودخانه یافت می‌شوند.

دعانویس حمیل با رسیدن به اوتسو، سکونتگاهی کوچک جادو سیاه در دهانه اوتسوگاوا – شاخه‌ای از دلتای بزرگی که توسط توکاچی‌ها تشکیل شده پیشینه تاریخی است – ایده من با این گزارش که هیچ روستای ژاپنی در داخل کشور وجود ندارد، تأیید شد. سفر به بالای رودخانه توکاچی، طبق روایت‌هایی که در اوتسو شنیدم، به هیچ وجه آسان کافر نبود. هیچ یک از ژاپنی‌ها هرگز جرات نفوذ به داخل کشور از اوتسو را ندارند و تا آنجا که به خارجی‌ها مربوط می‌شود، رودخانه توکاچی کاملاً ناشناخته بود. اولین کسی بودن که کاری انجام می‌دهد، جذابیت خاصی دارد و رمال من تصمیم گرفتم این آزمایش مذهب را انجام دهم.

ژاپنی‌های اوتسو مرا به شدت از انجام نقشه‌ام منصرف کردند؛ زیرا طلسم آنها تاریخ فرهنگی، شیوه‌های نمادین را حفظ می‌کند گفتند که چمن و نیزارها آنقدر بلند هستند که من نمی‌توانم از آن عبور کنم. دعانویس هرات آنها گفتند: «در واقع، اینجا نوعی جنگل است که در آن خرس‌های زرد و سیاه فراوانند. رودخانه‌ها که تعدادشان زیاد است، به دلیل باران‌های شدیدی که اخیراً باریده‌اند، طغیان کرده‌اند. بومیان کلیسا بالای رودخانه، غیراجتماعی دعانویس سنقر و بد هستند و شما را خواهند کشت. در علفزارهای مرتفع، مگس‌های اسب، مگس‌های سیاه و پشه‌ها فراوانند.» مرد خردمند گروه گفت: «اگر به تنهایی این کار را بکنی، زنده برنخواهی گشت.» این گزارش‌ها جادو کهن دلگرم‌کننده نبودند، اما به هر حال، دین من مصمم بودم که، هر چقدر هم که ایرلندی به نظر برسد، چه مرده و چه زنده ، اگر آینوهایی در بالای رودخانه باشند، آنها را خواهم دید.

دعانویس کاج از آنجا که بردن حتی چمدان‌های معمولم دشوار بود و نمی‌خواستم بار بیشتری از آنچه لازم بود به اسب‌هایم تحمیل کنم، تصمیم گرفتم فقط یک جعبه رنگ، تعداد زیادی تخته چوبی برای طراحی، دفتر خاطراتم و تپانچه‌ام را با خود ببرم. تمام وسایل دیگرم را در اوتسو گذاشتم تا منتظر بازگشتم بمانم. وقتی با صاحبخانه‌ی چایخانه و تمام روستاییانی که صبح زود برای شروع کارم دورم جمع شده بودند خداحافظی کردم، با مهربانی پرسید: «اگر دیگر برنگردی، می‌توانم تمام دارایی‌ات را به عنوان مال خودم نگه دارم؟» طبق معمول دو اسبچه برداشتم. سپیده دم از اوتسو بیرون آمدم و تا جایی که می‌توانستم مسیر پر پیچ و خم رودخانه را دنبال کردم.

نه چندان دور از اوتسو به جنگل انبوهی از نیزارهای بلند دعا و علف‌های بلند رسیدم که قبلاً درباره‌شان شنیده بودم. از اولین موانع عبور کردم؛ اما هنوز چند دقیقه بیشتر در جنگل نبودم دعانویس مریوان که ناگهان توسط مگس‌های اسب، دعا نویسی پشه‌ها و مگس‌های سیاه بلعیده شدم. اسبچه‌های من لگد می‌زدند، جفتک می‌زدند و سعی می‌کردند فرار کنند، دعانویس هرات زیرا آنها نیز به معنای واقعی کلمه پوشیده از مگس‌های اسب بودند، خونشان را می‌مکیدند و دیوانه‌وار آنها را نیش می‌زدند. نیزارها و علف‌ها حدود ده یا دوازده دعانویس فوت ارتفاع داشتند، به طوری که چون از خودم روی اسبم بلندتر بودم، نمی‌توانستم ببینم کجا می‌روم.

دعانویس سرخون تا جایی که می‌توانستم در امتداد ساحل رودخانه حرکت کردم؛ اما در بسیاری از جاها عبور از دره‌هایی که همیشه در امتداد رودخانه‌ها یافت می‌شوند دشوار بود، بنابراین کمی از سمت غرب فاصله گرفتم و صدای رودخانه جاری مرا راهنمایی کرد. ساعت‌های خسته‌کننده‌ای را در این جنگل رکاب زدم، نی‌های جداکننده جادوگر مدام به صورت، بازوها و پاهایم ساییده می‌شدند و گاهی با برگ‌های بلند و تیغ‌دارشان بریدگی‌های عمیقی ایجاد می‌کردند.[صفحه ۵۲] شیراو – جادو مگس‌های اسب – با گرم‌تر شدن خورشید، خسته‌کننده‌تر و خسته‌کننده‌تر می‌شدند و سر و دست‌هایم متورم و خون‌آلود بودند. در این زمان، خورشید در آسمان بالا بود، اما هیچ نشانه‌ای از پایان جنگل، کافران هیچ نشانه‌ای قدیس جادو از کلبه‌ها در طلسمات نزدیکی وجود نداشت – هیچ صدای دیگری جز صدای توفنده نی‌ها و آب روان رودخانه به گوش نمی‌رسید.

اسب‌های من خوب تغذیه می‌کردند، زیرا علف فراوان بود؛ ابجد اما من اوضاع بدی داشتم. چه با تلاش برای مرتب نگه داشتن اسب‌ها، فرشتگان در حالی که نی‌های به هم پیچیده تقریباً مرا از زین پایین می‌کشیدند – چه با طاعون پشه‌ها و مگس‌های اسب، که به احساس ضعف ناشی از خستگی و دعانویس خواجو شهر گرسنگی اضافه می‌شد – دعانویس هرات واقعاً دوران وحشتناکی برای من بود – یکی از بدترین وقایع زندگی‌ام. با این وجود، من استقامت کردم و ادامه دادم، مصمم به رسیدن به مقصدم. به دو باتلاق بسیار بزرگ رسیدم که مرا اعمال صالح مجبور به تغییر مسیر وسیعی کرد . اسب‌ها خیلی خسته بودند، من هم همینطور.

وقتی تاریکی هوا فرا رسید، ایستادم، زین‌های سنگین اسب‌ها را برداشتم و حیوانات را به آنها بستم تا نتوانند در طول شب فرار کنند؛ و دعانویس هرات با خستگی، ناامیدی و دلسردی، شروع به فکر کردن کردم که چقدر احمقانه شیاطین بوده که بدون حمل هیچ آذوقه‌ای – بدون اینکه حتی یک چادر یا پوششی از هر نوع برای خودم فراهم کرده باشم – چنین سفری را آغاز کرده‌ام. شرایط مرا فیلسوف کرد. نگرانی در مورد چیزهایی که چاره‌ای ندارند چه فایده‌ای دارد؟ بالاخره وقتی به آن عادت کنی، گرسنگی کشیدن آنقدرها جادو سیاه هم که مردم فکر می‌کنند بد نیست. یکی از اسب‌های کوچک من احساساتی بود و به نظر می‌رسید مشکلات مرا درک دعانویس سیمین شهر می‌کند.

نزدیک آمد و خودش را به من مالید و سرش را نزدیک سرم گذاشت. خیلی تأثیرگذار بود و در تنهایی که من بودم، نماز خواندن همدردی این احضار حیوان بی‌زبان به اندازه همدردی یک انسان ارزشمند بود. اگر می‌توانست دعا صحبت کند، ممکن بود او را یک مسیحی، و البته یک مسیحی خوب، بدانند! او را به طرز وحشتناکی مگس‌های اسب نسخ خطی نیش زده بودند و نوازش من انگار دردش را تسکین می‌داد. اگر کسی بخواهد با حیوانات دوست شود، هیچ چیز مانند همدردی و کمی مهربانی شخصی نیست. آخرین پرتوهای نور موضوع طلسم‌ها شامل لایه‌های تفسیری متعددی است صرف کنار هم گذاشتن یادداشت‌هایی شد که در طول روز برداشته بودم و به من امکان داد تا نقشه‌ای از رودخانه بکشم.

هرات

چند روز پیش در هورویزومی توانستم برای خودم پول بخرم.[صفحه ۵۳] شیطانی یک قطب‌نما از یک ماهیگیر ژاپنی، و در این مورد برای من بسیار مفید بود. با صدای ملایم یا بهتر است بگوییم تیز موسیقی ارکستر کامل پشه‌ها به جفت روحی خواب رفتم. خواب شاعرانه‌ای بود، اما راحت نبود. صداهای عجیب و غریب چندین بار در طول شب مرا از سید و حاجی خواب بیدار کردند. اسب‌های علوم غریبه کوچک من هم بسیار بی‌قرار بودند و بارها سعی می‌کردند در حالی که من روی دو زین که به آنها بسته شده بود دراز کشیده بودم، خود را کیمیاگری رها کنند. مدتی از طلوع آفتاب گذشته بود که از خواب بیدار شدم و دوباره با استخوان‌های سفت به راه دعانویس سرایان افتادم.

شبنم سنگینی در طول شب باریده بود و لباس‌هایم را بسیار مرطوب کرده بود. نیزارها و چمن‌ها نیز از آب اشباع شده بودند و عبور از میان آنها باعث می‌شد رگبار مداومی دعانویس هرات روی من ببارد و حمامی ناخوشایند و به هیچ وجه کارآمد را تجربه شیاطین کنم. تا حدود ساعت دو یا سه بعد از ظهر در جهت غرب دعانویس سطر اسب‌سواری کردم که ناگهان جنگل به پایان رسید. نه تنها این، عبادت کردن بلکه کمی دورتر چند کلبه آینو دیدم. خیلی زود به آنها رسیدم، پیاده دعا شدم و اسب‌هایم را به درختی بستم. به اولین کلبه رفتم و قبل از ورود فریاد زدم: «هم، هم، هم، هم!» که در سرزمین آینوها مقدمه‌ای مودبانه برای ورود غریبه‌ای دعا نویسی به کلبه است.

رسم معمول در زدن دیگر وجود ندارد، زیرا درگاه‌های آینو در ندارند . هرات دوباره با صدای بلندتری فریاد زدم: «هم، هم، هم، هم، هم!» اما جوابی نشنیدم؛ بنابراین زیرانداز را بلند کردم و وارد کلبه شدم. خالی بود. کسی آنجا نبود. دوباره بیرون آمدم و به کلبه بعدی، به کلبه دیگر و باز هم به کلبه دیگر رفتم.